Ravi Shankar
O, meester Ravi Shankar
Speel en ik zal verder zwijgen
Voer mij over stille wateren
Waar de krokodillen dreigen
Hoog boven nerveuze adelaars
Klinkt jouw gotisch snaren-altaar
Gelijk een wichel, zoekend naar het eerste voorjaar
Tot in de vers gegraven holen
Reikt het fragiele darmgeluid
Daar luisteren blinde mollen
Krekels staken hun geluid
Tot in mijn diepste bestaan
Waar cellen en weefsels vergaan
In die gewelven, smelten jouw klanken tot een traan
Ik plak mijn oren op jouw sitar
Die mij verspreidt in de woestijn
Waar vervallen knekel huizen
Dia-beelden voor mij staan
Daar waar men stereo lacht
Nadert het einde van de dag
Duizend sopranen dompelen daarna in jouw nacht
Jouw handen zijn als droge bladeren
Die capriolen aan de boom
Die boetseren en creeren
Vorm geven aan de droom
Een mineraal verdicht zich tot kristal
Bloemen zaaien zich hier en overal
En op de middenwei, heeft jouw muziek zich uitgestald
Ravi Shankar
Oh, maestro Ravi Shankar
Toca y yo seguiré en silencio
Llévame sobre aguas tranquilas
Donde los cocodrilos amenazan
Muy por encima de nerviosos águilas
Resuena tu altar de cuerdas góticas
Como un adivino, buscando la primera primavera
Hasta en las madrigueras recién excavadas
Llega el frágil sonido intestinal
Allí escuchan los topos ciegos
Los grillos callan su canto
Hasta en lo más profundo de mi ser
Donde las células y tejidos perecen
En esas bóvedas, tus sonidos se funden en una lágrima
Pego mis oídos a tu sitar
Que me dispersa en el desierto
Donde casas de huesos en ruinas
Se presentan como diapositivas ante mí
Donde la risa estereofónica
Anuncia el final del día
Mil sopranos se sumergen luego en tu noche
Tus manos son como hojas secas
Que hacen piruetas en el árbol
Que moldean y crean
Dando forma al sueño
Un mineral se convierte en cristal
Las flores se siembran aquí y en todas partes
Y en el prado central, tu música se despliega