Ultiem Gevoel
Weet je nog, mijn kleine kraai
Hoe bang je was
Toen ik je met gebroken vleugel
Een lift gaf in mijn schoudertas
Dat ik eenmaal thuis gekomen
Meteen die vleugel spalkte
En hoe koddig je vervolgens
Door de kamer zwalkte
Je werd mijn mede-huisbewoner
Die zich fladderend voortbewoog
Later rust vond op mijn schouder
Onbevangen, oog in oog
En bijna beter, bij het venster
Weet je nog, keek je me aan
Kon ik jou alleen maar troosten
"Nog even... dan laat ik je gaan"
En, dat je dan weer zou vliegen
Almaar hoger vliegen
Om het telkens als nieuw te beleven
Dat ultieme gevoel - het plotseling zweven
Onwetend dat er een dag zal komen
Waarop je al zwevende weg zal dromen
Na een ritueel van cirkels draaien
Tot de wind je zou verwaaien
Even aarzelend dan besluitvol
In de vroege morgenzon
Vloog je uit mijn handen
Ik keek je na, zolang ik kon
Wel gehoopt maar niet verwacht
De andere dag was je er weer
Pikte de restjes van de tafel
Streek je daarna dagelijks neer
Ook vandaag zag ik je komen
En na een korte korte ruimte-dans
Stijlvol uit de hemel vallen
De vleugels keurig in balans
Ik wou dat ik dat kon
Met niks anders aan mijn kop
Dan het fluiten van de wind
En dan weer terug omhoog, hogerop
Ach, als ik toch zo kon vliegen
Ik zou tot de wolken vliegen
En was het zover - tijdens het zweven
Om hoog in de lucht het leven te geven
Zou ik gevoeglijk en zonder schromen
Mezelf al zwevende weg kunnen dromen
Een kwestie van cirkels draaien
Tot de wind je zou verwaaien
Último Sentimiento
Recuerdas, mi pequeño cuervo
Qué miedo tenías
Cuando te levanté con el ala rota
En mi bolso de hombro
Una vez en casa
Inmediatamente te coloqué un yeso en el ala
Y qué gracioso te tambaleabas
Por la habitación
Te convertiste en mi compañero de casa
Que se movía revoloteando
Luego encontraba descanso en mi hombro
Despreocupado, cara a cara
Y casi mejor, junto a la ventana
Recuerdas, me mirabas
Solo podía consolarte
'Un poco más... luego te dejaré ir'
Y, que luego volarías de nuevo
Volarías más alto
Para experimentarlo como nuevo cada vez
Esa sensación última - el flotar repentino
Sin saber que llegaría un día
En el que te irías flotando
Después de un ritual de dar vueltas en círculos
Hasta que el viento te llevara lejos
Un poco vacilante y luego decidido
En el sol de la mañana temprano
Volaste de mis manos
Te observé, tanto como pude
Esperaba pero no esperaba
Al día siguiente estabas de vuelta
Picoteabas los restos de la mesa
Y luego te posabas diariamente
Hoy también te vi venir
Y después de un breve baile en el espacio
Caíste elegantemente del cielo
Con las alas perfectamente equilibradas
Desearía poder hacer eso
Sin preocupaciones en mi mente
Solo escuchando el silbido del viento
Y luego subir de nuevo, más alto
Ay, si pudiera volar así
Volaría hasta las nubes
Y cuando llegara el momento - mientras flotaba
Dar vida en lo alto al aire
Me dejaría llevar sin dudar
Podría soñar alejándome flotando
Una cuestión de dar vueltas en círculos
Hasta que el viento me llevara lejos