395px

De Koudste Dag Van De Wereld

Dionysos

Le Jour Le Plus Froid Du Monde

On dit que je suis né le jour le plus froid du monde
On dit que je suis né avec le cœur gelé
On dirait même qu'on m'a porté à bout de ventre en haut de la colline
Qui surplombe la ville, et ses clochers!
Là haut vivait dans une drôle de maison
Une sage femme dite folle par tous les habitants
Alors qu'elle passait son temps à réparer les gens
Les perdus, les cassés, avec ou sans papier

Oh madeleine qui aimait tant
Oh madeleine qui adorait
Oh madeleine qui aimait tant
Réparer les gens!
Oh madeleine qui aimait tant
Oh madeleine qui adorait
Oh madeleine qui aimait tant
Réparer les gens!

Comme elle m'a installé sur la table de la cuisine
J'ai cru un instant qu'elle voulait me dévorer
Me prendrait-elle pour une poulet grillé
Que l'on aurait oublié de tuer?
Elle me découpait la peau de la poitrine
Ses grands ciseaux crantés plantés entre mes os
Elle a glissé une horloge dans mes débris glacés
En lieux et place de mon petit cœur gelé

Oh madeleine qui aimait tant
Oh madeleine qui adorait
Oh madeleine qui aimait tant
Oh madeleine qui adorait
Oh madeleine qui aimait tant
Réparer les gens

Elle m'a dit mon petit y a trois choses que jamais
Oh grand jamais tu ne devras oublier

Premièrement ne touche pas à tes aiguilles
Deuxièmement ta colère tu devras maîtriser
Et surtout ne jamais oublier quoi qu'il arrive
Ne jamais se laisser tomber amoureux
Car alors pour toujours
À l'horloge de ton cœur la grande aiguille des heures transpercera ta peau
Explosera l'horloge, imploseront tes os
La mécanique du cœur
Sera brisée de nouveau

Oh madeleine qui aimait tant
Oh madeleine qui adorait
Oh madeleine qui aimait tant
Oh madeleine qui adorait
Oh madeleine qui aimait tant
Réparer les gens

Oh madeleine
Oh madeleine
Oh madeleine

De Koudste Dag Van De Wereld

Men zegt dat ik geboren ben op de koudste dag van de wereld
Men zegt dat ik geboren ben met een bevroren hart
Ze zeggen zelfs dat ik op de buik naar boven de heuvel ben gedragen
Die uitkijkt over de stad, en zijn torens!
Daarboven woonde in een vreemde huis
Een vroedvrouw die door alle bewoners als gek werd bestempeld
Terwijl ze haar tijd besteedde aan het repareren van mensen
De verloren, de gebroken, met of zonder papieren

Oh madeleine die zo hield van
Oh madeleine die zo adoreerde
Oh madeleine die zo hield van
Mensen repareren!
Oh madeleine die zo hield van
Oh madeleine die zo adoreerde
Oh madeleine die zo hield van
Mensen repareren!

Toen ze me op de keukentafel zette
Dacht ik even dat ze me wilde opeten
Zou ze me voor een gegrilde kip houden
Die men vergeten was te doden?
Ze sneed de huid van mijn borst
Haar grote gekartelde schaar tussen mijn botten geplant
Ze stopte een klok in mijn bevroren resten
In plaats van mijn kleine bevroren hart

Oh madeleine die zo hield van
Oh madeleine die zo adoreerde
Oh madeleine die zo hield van
Oh madeleine die zo adoreerde
Oh madeleine die zo hield van
Mensen repareren

Ze zei tegen me, mijn kleine, er zijn drie dingen die je nooit
Oh nooit moet vergeten

Ten eerste, raak je wijzers niet aan
Ten tweede, je woede moet je beheersen
En vooral, vergeet nooit wat er ook gebeurt
Laat je nooit verliefd worden
Want dan voor altijd
Zal de grote wijzer van je hart je huid doorboren
De klok zal exploderen, je botten zullen imploderen
De mechaniek van het hart
Zal weer gebroken zijn

Oh madeleine die zo hield van
Oh madeleine die zo adoreerde
Oh madeleine die zo hield van
Oh madeleine die zo adoreerde
Oh madeleine die zo hield van
Mensen repareren

Oh madeleine
Oh madeleine
Oh madeleine

Escrita por: Dionysos / Mathias Malzieu