Parasztinduló
Talpra paraszt, hí a tanya!
Itt az ido: most vagy soha!
Városiak legyünk, vagy parasztok?
Ez a kérdés, válasszatok!
Parasztok voltunk mostanáig,
Éppúgy, mint osapáink,
Kik szabadon ettek-ittak,
Városföldben nem nyughattak.
Sehonnai bitang ember,
Ki most, ha kell, inni nem mer,
Kinek drágább egészsége,
Mint a kocsma becsülete.
Fényesebb a kapánál az üvegnyak
Jobban boldogítja gyomrunkat
És mi mégis kapát fogunk!
Ide veled, régi borunk!
A paraszt név megint szép lesz,
Méltó régi tapló híréhez;
Mit rákentek a nyájak meg az ól
Lemossuk alkohollal magunkról!
Hol farpofáink domborulnak!
A földesurak leborulnak!
És bocsánatkéro imádság mellett!
Nyalják ki parasztseggeinket!
Marcha campesina
Talpra campesino, llama a la granja!
Es el momento: ahora o nunca!
¿Debemos ser urbanitas o campesinos?
Esta es la pregunta, elijan!
Hasta ahora hemos sido campesinos,
Al igual que nuestros padres,
Que comían y bebían libremente,
No podían descansar en tierras urbanas.
Ningún vagabundo por aquí,
Que ahora, si es necesario, no se atreve a beber,
Para quien su salud es más valiosa,
Que el honor del bar.
Más brillante que el cuello de la botella en la azada,
Nos alegra más el estómago,
¡Y aún así agarramos la azada!
¡Ven aquí, nuestro viejo vino!
El nombre de campesino volverá a ser hermoso,
Digno de su antigua reputación de zafio;
Lo que las ovejas y el establo nos han untado,
¡Lo lavaremos de nosotros con alcohol!
¡Donde nuestras mejillas se abultan!
¡Los terratenientes se inclinarán!
¡Y con oraciones de arrepentimiento!
¡Lamerán nuestros traseros campesinos!