395px

Tango balcánico

Djordje Balasevic

Balkanski tango

Ovaj zivot je san, mala kuca kraj rampe, snop zuckaste lampe i zalihe tuge,
Nazalost, ruzan san: cale notorni smuk, keva s daskom za luk, manekeni za jad.
Sve je morao sam, prst na orozu lagan, a u srcu uragan i skok preko duge.
Brod, sleper, i sa 22-e vec je imao sve, nju je video tad...

Lud sam za tobom pace, ali lud sam i onako, trazim te otkako za sebe znam,
Budi moj ortak mace, nije mi lako da svu tu silnu lovu razbucam sam.
Nesto sam nacuo da sutra mozda ne postojim, pa bolje da odmah probamo sve.
Za sitan gros kupi me, razmazi te divlje kupine.
Lud sam za tobom, ali ovo jeste vreme ludih, i ja cu za nas osedlati strah,
A ti me ljubi do zla, dok ne izgubim dah.

A ona, seoski krin, nocni bus iz Provanse, miss nikakve sanse, tek statista srece,
Presecen film, cale prosvetni mis, keva izlizan plis, sestra ruzna ko vrag.
On je bio njen tip. Prve noci u dvosed, pa druge na trosed, a trece, eh, trece...
Ma nek puknu svi, kad je njen mladi Don spusti pravo na tron, kao visnju na slag.

Lud sam za tobom pace, ali lud sam i onako, trazim te otkako za sebe znam,
Budi moj ortak maee, nije mi lako da svu tu silnu lovu razbucam sam.
Nesto sam nacuo da sutra mozda ne postojim, pa bolje da odmah probamo sve.
Za sitan gros kupi me, razmazi te divlje kupine.
Lud sam za tobom, ali ovo jeste vreme ludih, i ja cu za nas osedlati strah,
A ti me ljubi do zla, dok ne izgubim dah.

Opet lo¹ "deja vu", jutro mokro ko ribar i profi kalibar, pocinilac neznan,
U citulji pune stranice dve; mafija i DB slozno zale za njim.
Balkanski tango uvek zavrsi na trotoaru, djavo je kredom upisao bod,
A ona lagano niz ulicu staru, trazeci sponzora punog ko brod.
Dok klatno tasnice u ritmu hoda broji vreme i dok je merkaju ko svezi but,
U beli prah smrvi dan i mrmlja refren odnekud znan:

Lud sam za tobom, ali ovo jeste vreme ludih, i ja cu za nas osedlati strah,
A ti me ljubi do zla, dok ne izgubim dah

Tango balcánico

Este vida es un sueño, una casita junto a la vía, un haz de lámparas amarillas y reservas de tristeza,
Desafortunadamente, un sueño feo: papá el notorio serpiente, mamá con un tablón para el arco, maniquíes de miseria.
Todo lo tuvo que hacer solo, el dedo en el gatillo ligero, y en el corazón un huracán y un salto sobre el arcoíris.
Barco, camión, y a los 22 ya lo tenía todo, la vio en ese momento...

Estoy loco por ti, nena, pero de todos modos estoy loco, te he estado buscando desde que me conozco a mí mismo,
Sé mi compinche, nena, no es fácil para mí despilfarrar toda esa plata sola.
Escuché algo de que quizás mañana no exista, así que es mejor que probemos todo de una vez.
Por unas monedas, cómprame, mima esas zarzamoras salvajes.
Estoy loco por ti, pero este es el tiempo de los locos, y yo domaré el miedo por nosotros,
Y tú bésame hasta que me falte el aliento.

Y ella, un lirio de campo, un autobús nocturno desde Provenza, una miss sin oportunidades, solo una extra de la suerte,
Película cortada, papá profesor, mamá con un plisado gastado, una hermana fea como el demonio.
Él era su tipo. La primera noche en el sofá, luego en el sillón, y la tercera, oh, la tercera...
Que todos se vayan al diablo, cuando su joven Don la coloca directo en el trono, como una cereza en la crema.

Estoy loco por ti, nena, pero de todos modos estoy loco, te he estado buscando desde que me conozco a mí mismo,
Sé mi compinche, nena, no es fácil para mí despilfarrar toda esa plata sola.
Escuché algo de que quizás mañana no exista, así que es mejor que probemos todo de una vez.
Por unas monedas, cómprame, mima esas zarzamoras salvajes.
Estoy loco por ti, pero este es el tiempo de los locos, y yo domaré el miedo por nosotros,
Y tú bésame hasta que me falte el aliento.

De nuevo el déjà vu, la mañana húmeda como un pescador y un calibre profesional, un perpetrador desconocido,
En el obituario llenan dos páginas; la mafia y la policía secreta lloran juntas por él.
El tango balcánico siempre termina en la acera, el diablo ha marcado con tiza un punto,
Y ella camina lentamente por la vieja calle, buscando un patrocinador tan lleno como un barco.
Mientras el péndulo de la balanza cuenta el tiempo al ritmo de sus pasos, y mientras la miran como si fuera un muslo fresco,
El día se convierte en polvo blanco y murmura el estribillo conocido de alguna parte:

Estoy loco por ti, pero este es el tiempo de los locos, y yo domaré el miedo por nosotros,
Y tú bésame hasta que me falte el aliento

Escrita por: