395px

Jaroslava

Djordje Balasevic

Jaroslava

Umesto molitve rekla si "O tom æu misliti sutra..."
Sa šminkom od gara, ko Skarlet O'Hara... Tvoj preslikan lik
I dugo plutala ko brodolomnik ka obali jutra
Nekad tišina zna prepasti džina, kad ispusti krik
Još jednu noæ si izgurala sama... Èehov je zaspao blaženim snom
Ni nezna da je prohujala tama pod prozorom
Vetar je vežbao violonèelo.. Èežnjive skale u nedogled
Zora ti brižljivo pipnula èelo... Negde u tebi je goreo led

Princezo, javi se... Još imam džep u kom se hladni prsti zgreju
Pošalji poruku... Da vidim jednom to pisamce na displeju
Sve mi nedostaje... Èuvam u damastu još kalup tvoga vrata
Princezo, dosta je... Dve i po godine smo taoci inata... šta ti je?

Plima banalnosti tvoj svet zapljuskuje k'o Atlantidu
Dok šmrka bioskop, fali ti neko da napravi geg
Da ti za roðendan ispiše sonet na komšijskom zidu
I s bandom cigana pod tvojim prozorom utaba sneg?
Na podmetaèu još crtam tvoj profil
Suvisna pitanja izbegnem fintom
Ime ti ispišem u svakoj strofi... Nevidljivom tintom
Pod mojom jelkom do proleæa stoji...
Jedino dar tebi namenjen
Zauvek fosil tvog struka postoji...
Na mome dlanu okamenjen

Princezo, javi se... neke se pobede dobijaju na juriš
Ne tvrdoglavi se.. Priznajem javno da se genijalno duriš
Opasno postaje... Na durske akorde se pauèina hvata
Princezo, dosta je... Dve i po godine smo taoci inata...
Princezo, dosta je...

Jaroslava

En lugar de rezar, dijiste 'Mañana pensaré en eso...'
Con maquillaje de carbón, como Scarlett O'Hara... Tu imagen reflejada
Y flotaste largo tiempo como un naufrago hacia la orilla de la mañana
A veces el silencio puede asustar al genio, cuando suelta un grito
Otra noche la pasaste sola... Chejov se durmió en un sueño dichoso
Ni siquiera sabe que la oscuridad pasó bajo la ventana
El viento practicaba el violonchelo... Escalas melancólicas sin fin
El amanecer te tocó cuidadosamente la frente... En algún lugar dentro de ti ardía hielo

Princesa, responde... Todavía tengo un bolsillo donde los dedos fríos se calientan
Envía un mensaje... Para ver una vez más ese mensaje en la pantalla
Todo me hace falta... Guardo en damasco aún la forma de tu cuello
Princesa, es suficiente... Dos años y medio hemos sido rehenes de la obstinación... ¿Qué te pasa?

La marea de banalidades inunda tu mundo como la Atlántida
Mientras aspiras cocaína, te falta alguien que haga una broma
Que te escriba un soneto en la pared del vecino para tu cumpleaños
¿Y con una banda de gitanos bajo tu ventana se arroja nieve?
En el posavasos aún dibujo tu perfil
Evito las preguntas superfluas con un truco
Escribo tu nombre en cada estrofa... Con tinta invisible
Bajo mi árbol de Navidad hasta la primavera permanece
El único regalo destinado a ti
Para siempre existe el fósil de tu cintura
Petrificado en mi palma

Princesa, responde... algunas victorias se ganan a la fuerza
No seas terca... Admito públicamente que te enfureces genialmente
Se vuelve peligroso... Las telarañas se adhieren a los acordes mayores
Princesa, es suficiente... Dos años y medio hemos sido rehenes de la obstinación...
Princesa, es suficiente...

Escrita por: