Kad odem
Kad odem,
kad me djavo isprati glavnim sokakom
i kad meseèina zaveje moj trag,
nemoj tugovati jer jednom svakom
mali nemi slavuj doleti na prag.
Kad odem,
kad zamumla vetar zimske oèenaše
i kad mrtvo lišæe potera u kas,
za kaznu prognaæe i tamburaše,
zbog pogrešne pesme u pogrešan èas.
Hej, budi jaka ti,
najlakše je plakati.
To nam samo Gospod svira
jesenju sonatu.
Snio sam vrata u tom suvom zlatu,
strah me da prodjem, al' proæi æu.
Znam, laf si stari ti,
nemoj sve pokvariti,
kresni samo jednu sveæu
na svetog Jovana.
Ne èuvaj dugo pepeo tih dana,
kad jednom odem, a poæi æu.
Kad odem,
kad u prozor staviš prvu hrizantemu
i kad popucaju divlji kesteni,
ne pali uzalud fenjer na tremu
kad me otmu magle jedne jeseni.
Hej, budi jaka ti,
najlakše je plakati.
To nam samo Gospod svira
jesenju sonatu.
Snio sam vrata u tom suvom zlatu,
strah me da prodjem al' proæi æu.
Znam, laf si stari ti,
nemoj sve pokvariti,
kresni samo jednu sveæu
na svetog Jovana.
Ne èuvaj dugo pepeo tih dana,
kad jednom odem, a poæi æu.
Kad jednom odem...
Cuando me vaya
Cuando me vaya,
cuando el diablo me despida por la calle principal
y cuando la luna borre mi rastro,
no te entristezcas porque una vez a todos
un pequeño ruiseñor mudo llega al umbral.
Cuando me vaya,
cuando el viento murmure las heladas del invierno
y cuando las hojas muertas persigan en la oscuridad,
como castigo expulsarán a los tamborileros,
por cantar la canción equivocada en el momento equivocado.
Hey, sé fuerte tú,
lo más fácil es llorar.
Solo Dios nos toca
la sonata de otoño.
Soñé con la puerta en ese oro seco,
tengo miedo de pasar, pero pasaré.
Sé que eres un cobarde,
no arruines todo,
solo enciende una vela
en la noche de San Juan.
No guardes por mucho tiempo las cenizas de esos días,
cuando me vaya, y partiré.
Cuando me vaya,
cuando pongas la primera crisantemo en la ventana
y cuando los castaños salvajes estallen,
no enciendas en vano la linterna en el porche
cuando las nieblas me arrebaten en un otoño.
Hey, sé fuerte tú,
lo más fácil es llorar.
Solo Dios nos toca
la sonata de otoño.
Soñé con la puerta en ese oro seco,
tengo miedo de pasar, pero pasaré.
Sé que eres un cobarde,
no arruines todo,
solo enciende una vela
en la noche de San Juan.
No guardes por mucho tiempo las cenizas de esos días,
cuando me vaya, y partiré.
Cuando me vaya...