395px

En la Noche de la Epifanía

Djordje Balasevic

Na Bogojavljensku noæ

Na Bogojavljensku noæ...
Olba se dotaèe, lome se pogaèe, a venci smokava i mali zlatni praporci se pokaèe
U prednjoj sobi mog baæe...
Èudo je navike moæ...
Kao pod zastavom, društvo se sastalo, pod istom ikonom za dugim švapskim astalom
Što pamti svadbe i daæe...
Uglavnom gostujem kod kuæe, al moju narav pamte tu...
Brbljaju svašta pred svanuæe...
Al èak ni pripiti, ni da pomenu nju...

Na Bogojavljensku Noæ...
Pobožne pesmice, sveæe i kresnice, i uvek metu odveæ onih glupih grožðica u èesnice...
Al to je tako, i amin...
Strašna je prošlosti moæ...
Prate me duhovi, ko gladni vukovi...
A moje vreme tinja kao stari trupac bukovi...
Još jutros gurnut u kamin...
Ruža je pupila na mrazu...
I, što bi rekao moj kum: vuèe te ðavo na tu stazu,
A ispred sebe imaš dobri stari izlizani drum...

Nikad ne prièaju o njoj... A ja se ne raspitkivam...
Ukrstim politru i noæ... I na taj krst se, tu i tamo, prikivam...
Veæ me i Dunav pretièe... Moja me senka spotièe...
Al ništa mi se ne tièe... I malo šta me pomera i dotièe...
Sem, katkad, Nje...

Na Bogojavljensku Noæ...
Vašar starudija...
Banda sa studija...
Profesor ruskog, Šveroš, Doktor, Paor i Opštinski Sudija...
I svi smo na "Pomoz' Bože"...
Silna je ljubavi moæ...
U jutra besana još doðe nezvana, i kao provalnik mi pretura po mislima i pesmama...
Al' to je sve što mi može...

En la Noche de la Epifanía

En la Noche de la Epifanía...
La mesa se llena, se rompen las galletas, y las coronas de higos y pequeñas banderas doradas se exhiben
En la sala delantera de mi abuelo...
Es extraño el poder de las costumbres...
Como bajo una bandera, la compañía se reúne, bajo el mismo ícono en una larga mesa alemana
Que recuerda bodas y donaciones...
Principalmente me alojo en casa, pero mi naturaleza se recuerda aquí...
Charlan sobre cualquier cosa antes del amanecer...
Pero ni siquiera los ebrios mencionan a ella...

En la Noche de la Epifanía...
Canciones piadosas, velas y luciérnagas, y siempre se barre demasiado de esas estúpidas uvas en la mesa...
Pero así es, y amén...
El poder del pasado es terrible...
Los espíritus me siguen, como lobos hambrientos...
Y mi tiempo arde como un viejo tronco de haya...
Aún esta mañana arrojado a la chimenea...
La rosa ha brotado en el frío...
Y, como diría mi compadre: el diablo te arrastra por ese camino,
Y frente a ti tienes el buen y desgastado camino...

Nunca hablan de ella... Y yo no pregunto...
Cruzo la polilla y la noche... Y en esa cruz, de vez en cuando, me clavo...
Incluso el Danubio me adelanta... Mi sombra me tropieza...
Pero nada me importa... Y poco me mueve y afecta...
Excepto, a veces, Ella...

En la Noche de la Epifanía...
Feria de antigüedades...
Banda de estudio...
Profesor de ruso, Šveroš, Doctor, Granjero y Juez Municipal...
Y todos estamos en '¡Ayúdanos, Dios mío!'...
El poder del amor es inmenso...
En las mañanas sin dormir aún llega sin ser invitada, y como un ladrón revuelve mis pensamientos y canciones...
Pero eso es todo lo que puede hacerme...

Escrita por: