Nedostaje mi nasa ljubav
Na jastuku... Bdim na ponoænoj straži kao stari posustali ratnik
Kom svaki put od riznice neba jedva zapadne meseèev zlatnik...
Pod oklopom drhti košuta plaha veèno gonjena tamnim obrisima straha
Koja strepi i od mirnih obronaka sna...
Nedostaje mi naša ljubav, mila... Bez nje se život kruni uzalud...
Nedostaješ mi ti, kakva si bila... Nedostajem mi ja... Onako lud...
Ja znam da vreme ne voli heroje... I da je svaki hram ukaljalo...
Al meni, eto, ništa sem nas dvoje nije valjalo...
Kad potražim put u središte sebe, staze bivaju tešnje i tešnje...
I skrijem se u zaklon tvog uha kao minðuša od duple trešnje...
Al uspevam da jos jednom odolim da prošapuæem da te noæas ruski volim...
Šta su reèi... Kremen što se izliže kad tad...
Nedostaje mi naša ljubav, mila... A bez nje ovaj kurjak menja æud...
Nedostaješ mi ti, kakva si bila... Nedostajem mi ja... Onako lud...
Ja znam da vreme svemu menja boje... I da je silan sjaj pomraèilo...
Al meni, eto, ništa sem nas dvoje nije znaèilo...
Ponekad još u moj filcani šešir spustiš osmeh ko èarobni cekin...
I tad sam svoj... Jer ma kako me zvali ja sam samo tvoj lièni Harlekin...
Ponekad još... Suza razmaže tintu... I ko domina padne zid u lavirintu...
Tako prosto... Ponekad još stignemo do nas...
Nedostaje mi naša ljubav, mila... Bez nje uz moje vene puže stud...
Nedostaješ mi ti, kakva si bila... Nedostajem mi ja... Onako lud...
Ja znam da vreme uvek uzme svoje... I ne znam što bi nas poštedelo?
Al meni, eto, ništa sem nas dvoje nije vredelo...
Falta mi nuestro amor
En la almohada... Estoy de guardia como un viejo guerrero cansado
Que cada vez que la luna cae apenas recibe una moneda de oro lunar del tesoro del cielo...
Bajo la armadura tiembla una cierva asustada eternamente perseguida por sombras de miedo
Que también tiembla ante las suaves laderas del sueño...
Falta nuestro amor, querida... Sin él, la vida se desmorona en vano...
Me haces falta, como eras... Me hago falta yo... Tan loco...
Sé que el tiempo no ama a los héroes... Y que ha manchado cada templo...
Pero para mí, nada más que nosotros dos ha valido la pena...
Cuando busco el camino hacia mi centro, los senderos se vuelven más estrechos...
Y me escondo en el refugio de tu oído como un pendiente de cereza doble...
Pero logro resistir una vez más para susurrarte que te amo esta noche como un ruso...
Palabras... Pedernal que se desgasta tarde o temprano...
Falta nuestro amor, querida... Sin él, este lobo cambia su piel...
Me haces falta, como eras... Me hago falta yo... Tan loco...
Sé que el tiempo cambia los colores de todo... Y que ha oscurecido un brillo poderoso...
Pero para mí, nada más que nosotros dos ha significado algo...
A veces aún pones una sonrisa en mi sombrero de fieltro como una moneda mágica...
Y entonces soy yo mismo... Por más que me llamen, solo soy tu Harlequín personal...
A veces aún... Una lágrima borra la tinta... Y como un dominó cae un muro en el laberinto...
Tan simple... A veces aún llegamos a nosotros dos...
Falta nuestro amor, querida... Sin él, el frío se arrastra por mis venas...
Me haces falta, como eras... Me hago falta yo... Tan loco...
Sé que el tiempo siempre se lleva lo suyo... ¿Y quién sabe qué nos habría salvado?
Pero para mí, nada más que nosotros dos ha valido la pena...