Ratnik paorskog srca
Kada se Braca devetnaeste vrn'o s dalekog fronta 'di soldat je biv'o
Pric'o nam kako ga trefilo zrno, pa zavrt'o rukav i to pokaziv'o
A mi, mi smo bili derani, a mi, mi smo bili derani
Pric'o nam Braca o mirisu mora i o patroli od koje je bez'o
I kako je opsov'o nekog majora i zbog tog posle na robiji lez'o
A mi, mi smo bili derani, a mi, mi smo bili derani
Pric'o nam kako je pres'o Karpate, zujali meci k'o rojevi pcela
Rek'o je: Rat vam je krvav da znate, al' nije mi zao ni ljudi ni sela
Hej, zao mi konja
Kada se Braca devetnaeste vrn'o pric'o je svako vece na soru
Kol'ko je curica usput prevrn'o i kako topovi livade oru
A mi, mi smo bili derani, a mi, mi smo bili derani
I cim Braca korak iz avlije kroci skupi se drustvo iz naseg sokaka
A svi smo imali velike oci, prepuna srca i mastu decaka
Pa da, jer tad smo bili derani, pa da, tad smo bili derani
Psov'o je braca i krivce i zrtve, puske i vaske i rov prepun blata
Rek'o je: Ne mo's izbrojati mrtve jer su se carevi igrali rata
Hej, zao mi konja
Negde u braci je paorski koren i moze rata i rata da bude
Kad nije paor za soldata stvoren, volije konje i zemlju neg' ljude
A mi, mi smo bili derani i sve jos je vredelo za nas
Hej, hej, konji beli nebom terani, kroz san i kroz oblake u kas
El guerrero del corazón campesino
Cuando Braca regresó a los diecinueve desde el lejano frente donde fue soldado
Nos contó cómo una bala lo alcanzó, se arremangó y nos lo mostró
Y nosotros, éramos unos desgarrados, y nosotros, éramos unos desgarrados
Braca nos habló del olor del mar y de la patrulla de la que escapó
Y de cómo maldijo a algún mayor y por eso luego estuvo en la cárcel
Y nosotros, éramos unos desgarrados, y nosotros, éramos unos desgarrados
Nos contó cómo cruzó los Cárpatos, las balas zumbaban como enjambres de abejas
Dijo: La guerra es sangrienta, pero no me importan ni la gente ni los pueblos
Hey, me importan los caballos
Cuando Braca regresó a los diecinueve, contaba cada noche en la taberna
Cuántas chicas había conquistado en el camino y cómo los cañones araban los campos
Y nosotros, éramos unos desgarrados, y nosotros, éramos unos desgarrados
Y en cuanto Braca daba un paso fuera del patio, se reunía la pandilla de nuestro barrio
Todos teníamos los ojos grandes, llenos de corazón y la imaginación de niños
Sí, porque entonces éramos unos desgarrados, sí, entonces éramos unos desgarrados
Maldijo a culpables y víctimas, a rifles y piojos y trincheras llenas de barro
Dijo: No puedes contar los muertos porque los reyes jugaban a la guerra
Hey, me importan los caballos
En algún lugar dentro de Braca está la raíz campesina y puede haber guerra tras guerra
Cuando un campesino no está hecho para ser soldado, prefiere los caballos y la tierra que a la gente
Y nosotros, éramos unos desgarrados y todo aún valía la pena para nosotros
Hey, hey, caballos blancos conducidos por el cielo, a través del sueño y las nubes al atardecer