1967 Lyrics
In Nineteen Sixty Seven the draft caught up with me,
me and my pal Joe went off to war.Â
We might find hero's heaven, but we'd keep the country free.
We would surely win just like before.
Roy Rogers he was on his horse, and Buck Jones drew his gun.
We would surely win of course when the battle was all done.
Nineteen Sixty Seven I came back alone,
they brought Joe back in plastic on the plane.
Nineteen Sixty Seven seems so long ago,
but I can't forget my friend or ease my pain.
His family may forget him, his children may regret him,
his wife may find another and go on.
His picture may grow faded and the world he knew gone jaded
but as long as I shall live I surely know,
I never will forget my buddy Joe.
In Nineteen Sixty Seven, the war was raging on,
our country was divided and reborn.
Though I was back at home, I had never left Saigon,
'cause all I got was ridicule and scorn.
This was no place for hero's now, they all seemed to resent me,
They said "Why did you ever go?" I said "Because they sent me."
Nineteen Sixty Seven they buried my friend Joe,
and I was flashing back while people wept.
I thought of how he saved us and I watched the land-mine blow,
and I looked down at his dog-tag that I kept.
You'll always be a young man, you always will be smiling,
you always will be confident and true.
Your picture may grow faded and the world you knew gone jaded,
but as long as I shall live I surely know,
I never will forget my buddy Joe.
Long as I shall live I surely know,
I never will forget you buddy Joe.
The hottest songs from Don McLean
1967 Songteksten
In Negen Zestig Zeven haalde de dienstplicht me in,
ik en mijn maat Joe gingen naar de strijd.
Misschien vonden we het paradijs voor helden, maar we hielden het land vrij.
We zouden zeker winnen zoals voorheen.
Roy Rogers zat op zijn paard, en Buck Jones trok zijn pistool.
We zouden natuurlijk winnen als de strijd voorbij was.
Negen Zestig Zeven kwam ik alleen terug,
ze brachten Joe terug in plastic in het vliegtuig.
Negen Zestig Zeven lijkt zo lang geleden,
maar ik kan mijn vriend niet vergeten of mijn pijn verzachten.
Zijn familie kan hem vergeten, zijn kinderen kunnen hem betreuren,
zijn vrouw kan een ander vinden en verder gaan.
Zijn foto kan vervagen en de wereld die hij kende kan verdorven zijn,
maar zolang ik leef weet ik zeker,
ik zal mijn maat Joe nooit vergeten.
In Negen Zestig Zeven was de oorlog aan de gang,
ons land was verdeeld en herboren.
Hoewel ik weer thuis was, had ik Saigon nooit verlaten,
want alles wat ik kreeg was bespotting en minachting.
Dit was geen plek voor helden, ze leken me allemaal te verachten,
ze zeiden: "Waarom ben je überhaupt gegaan?" Ik zei: "Omdat ze me stuurden."
Negen Zestig Zeven begroeven ze mijn vriend Joe,
en ik werd weer teruggeworpen terwijl mensen huilden.
Ik dacht aan hoe hij ons redde en ik zag de mijn ontploffen,
en ik keek naar zijn dog-tag die ik bewaard had.
Je blijft altijd een jonge man, je zult altijd glimlachen,
je zult altijd zelfverzekerd en trouw zijn.
Je foto kan vervagen en de wereld die je kende kan verdorven zijn,
blaas zolang ik leef weet ik zeker,
ik zal je, maat Joe, nooit vergeten.
Zolang ik leef weet ik zeker,
ik zal je nooit vergeten, maat Joe.
De heetste nummers van Don McLean