Dood Van Een Suikeroom
Ze stonden rond zijn bed zijn laatste woorden op te vangen
Omdat dat de gewoonte is, wanneer er iemand sterft
Zijn jongste neef ging zelfs over het voeteneinde hangen
Die had er toen nog geen idee van, dat hij was onterfd
Zijn zuster deed voortdurend tranen langs haar wangen dalen
Maar wisselde haar rouwbetoon met boze blikken af
Om Tante Truus, die in een stoel wat slaap zat in te halen
En toch was dat de enige, die nog iets om hem gaf
Neef Eduard was permanent met zijn horloge bezig
En dat was op zijn zachtst gezegd onkies vond iedereen
Tenslotte was er in de kamer ook een klok aanwezig
En wat die haast vetrof, dat gold echt niet voor hem alleen
Van tijd tot tijd kwam een verpleegster op haar tenen binnen
Die keek dan even of er al iets weg te rijden viel
En giechelde, weer op de gang terug bij haar vriendinnen
Om al die pseudoroersels van de menselijke ziel
De kamer was benauwd en warmer dan men zich zou wensen
En sterven gaat vaak toch al in zo'n broeierige sfeer
De bloemen stonden vreselijk pathetisch te verflensen
Maar ach, die waren na drie weken ook zo vers niet meer
Het was alleen nog maar een zaak van wachten, wachten, wachten
Tot oom nou eindelijk eens uit zijn lijden werd verlost
En zij natuurlijk ook - al schrok men wat van die gedachte
Maar heel dat sterven had hen stilaan wel genoeg gekost
En toen kwam dan die snik ten teken dat het was geleden
En door de kamer ruiste plots een collectieve zucht
De dokter werd erbij gehaald en oom werd weggereden
Het was voorbij en iedereen voelde zich opgelucht
De rouwkaart deelde mee, dat hij ontslapen was in vrede
En inderdaad, er heerste toen geen oorlog in het land
Maar in familiekring is maanden nog fanaat gestreden
Om veertigduizend gulden en een vrij bouwvallig pand
Muerte de un Tío de Azúcar
Estaban alrededor de su cama escuchando sus últimas palabras
Porque es costumbre cuando alguien muere
Su sobrino más joven incluso se inclinó sobre el pie de la cama
Él aún no sabía que había sido desheredado
Su hermana constantemente dejaba caer lágrimas por sus mejillas
Pero alternaba su duelo con miradas enojadas
Mientras Tía Truus, sentada en una silla, intentaba dormir un poco
Y aún así, ella era la única que todavía se preocupaba por él
Sobrino Eduard estaba obsesionado permanentemente con su reloj
Y todos pensaban que era bastante inapropiado
Después de todo, en la habitación también había un reloj presente
Y lo que le preocupaba tanto, no era solo para él
De vez en cuando, una enfermera entraba sigilosamente
Miraba si había algo que pudiera llevarse
Y se reía, de vuelta en el pasillo con sus amigas
De todas esas falsas emociones del alma humana
La habitación estaba sofocante y más cálida de lo deseado
Y morir ya es bastante en una atmósfera tan bochornosa
Las flores se marchitaban patéticamente
Pero después de tres semanas, ya no estaban tan frescas
Era solo cuestión de esperar, esperar, esperar
Hasta que finalmente tío fuera liberado de su sufrimiento
Y ellos, por supuesto, también - aunque la idea los asustaba un poco
Pero todo ese proceso de morir ya les había costado bastante
Y entonces vino ese sollozo como señal de que había terminado
Y por la habitación se escuchó un suspiro colectivo
Llamaron al médico y se llevaron a tío
Había terminado y todos se sintieron aliviados
La tarjeta de duelo anunciaba que había fallecido en paz
Y de hecho, no había guerra en el país en ese momento
Pero en la familia, meses de lucha fanática continuaron
Por cuarenta mil florines y una propiedad bastante deteriorada