Een Droom
Hij schoor zich, staande voor de spiegel aan de wand
En toen zei hij, terwijl ze koffie binnenbracht
Eh, moet je horen wat ik gedroomd heb vannacht
Ik had een mes, in mijn rechterhand
En toen ineens begin ik in mijn arm te snijden
Ik sneed, ik sneed erin als in vers brood
Ik keek jou aan, mijn handen werden rood
'T Vreemde was ook, dat wij allebei niets zeiden
En op het kleed kwam een bloedrode bloem tot leven
Toen werd ik bang, ik wou dat jij iets zei
'T Was zo raar, jij stond er heel afwezig bij
Toen zei jij plotseling: Waar is dat mes gebleven
Je bukte je, maar het was niet te vinden
Ik riep, help me nou, o God, ik ben gewónd
Je zei alsof het in een boek geschreven stond
Er moet maar iemand komen om je te verbinden
Ik werd ijskoud van binnen, 't was een soort verdriet
Dat langzaam groter in me werd, een soort gevaar
En jij werd ook steeds treuriger, je stond daar maar
Je wou een dokter bellen, maar je deed het niet
Je trok je jas aan en je zei: Ik ga nu even
Ik moet tenslotte ook nog naar kantoor vandaag
En van mijn armen droop het bloed langzaam omlaag
Toen stierf ik, blij dat ik niet door hoefde te leven
Hij schoor zich, staande voor de spiegel, was nu klaar
En in de spiegel kon hij zien dat ze nu zweeg
Hij dronk in 't voorbijgaan z'n kopje nog leeg
Trok z'n jas aan en zei: Nou, dan ga ik maar
Un Sueño
Se afeitaba, parado frente al espejo en la pared
Y entonces dijo, mientras ella traía café
Eh, escucha lo que soñé anoche
Tenía un cuchillo en mi mano derecha
Y de repente comencé a cortarme el brazo
Cortaba, cortaba como si fuera pan fresco
Te miraba, mis manos se volvían rojas
Lo extraño fue que ninguno de los dos dijo nada
Y en la alfombra una flor roja de sangre cobró vida
Entonces me asusté, deseaba que dijeras algo
Fue tan extraño, estabas allí muy ausente
Entonces dijiste de repente: ¿Dónde está ese cuchillo?
Te agachaste, pero no podías encontrarlo
Grité, ayúdame, oh Dios, estoy herido
Dijiste como si estuviera escrito en un libro
Alguien debe venir a curarte
Me helé por dentro, era una especie de tristeza
Que crecía lentamente en mí, una especie de peligro
Y tú también te volvías más triste, allí parada
Querías llamar a un médico, pero no lo hiciste
Te pusiste el abrigo y dijiste: Ahora me voy un rato
Después de todo, también debo ir a la oficina hoy
Y la sangre goteaba lentamente de mis brazos
Entonces morí, feliz de no tener que seguir viviendo
Se afeitaba, parado frente al espejo, ahora estaba listo
Y en el espejo pudo ver que ella ahora callaba
Tomó un sorbo de su taza de café de paso
Se puso el abrigo y dijo: Bueno, entonces me voy