Hobbelpaard
We hadden net een bank gekocht
Van onverwoestbaar skai
We zouden naar een caravan
Gaan kijken in de RAI
En toen kwam dus mijn man
Met het bericht van zijn ontslag
Ik weet precies de dag nog
Het was een donderdag
O, dat m'n man geen werk meer had
Dat speet me niks, o nee
Ik heb nooit stommer werk gezien
Dan het werk dat hij dee
Ik ben een keer gaan kijken
Er was een open dag
Dan mag je zien hoe stom je man
Z'n werk wel wezen mag
Ik zag dat ie daar steeds
Een hendel over zat te halen
Ik dacht: dat moet jij doen dus
Om de slager te betalen
Hij zei altijd: ik heb wel
Twintig mensen onder mij
Dat klopte want hij zat eenhoog
Boven de smederij
Maar goed, hij is nu eindelijk
Dat klerebaantje kwijt
Het scheelt wel in de centen
Maar ook in de vrije tijd
En o, hij is zo handig
Eerst dus die open haard
Die heeft ie zelf gemetseld
En toen dat hobbelpaard
Voor als het kind komt, zei ie steeds
Dan zijn we een gezin
Nou ik ben nu drieenvijftig
Dus het zit er niet meer in
'k Heb veertien boekensteunen
En een pasgetimmerd bed
Laatst kwam ie met twee wieltjes aan
Voor een autoped
Toen ik zei dat dat niet hoefde
Toen keek ie zo verrast
Daarna is ie begonnen
Aan z'n vierde pocketkast
Hij heeft het Koninklijk Paleis
Van lucifers gebouwd
Dat staat nu op de tafel
Want het kan niet meer versjouwd
Het ergste is dat hobbelpaard
Dat staat daar week na week
Mijn man merkt niet dat ik er soms
Een poot of oor afbreek
Dat gooi ik in de open haard
Die brandt dan weer een poos
We moeten immers zuinig zijn
Mijn man is werkeloos
Caballito de madera
Acabábamos de comprar un sofá
De cuero indestructible
Íbamos a ver una caravana
En la RAI
Y entonces llegó mi esposo
Con la noticia de su despido
Recuerdo exactamente el día
Era un jueves
Oh, que mi esposo ya no tenía trabajo
No me importó en absoluto, oh no
Nunca he visto un trabajo más estúpido
Que el que él hacía
Una vez fui a ver
Era un día de puertas abiertas
Para que veas lo estúpido que puede ser
El trabajo de tu esposo
Vi que siempre estaba
Tirando de una palanca
Pensé: eso debes hacer tú
Para pagar al carnicero
Siempre decía: tengo
Veinte personas bajo mi mando
Eso era cierto porque estaba en el primer piso
Sobre la herrería
Pero bueno, finalmente
Ha perdido ese maldito trabajo
Ahorramos algo de dinero
Pero también tiempo libre
Y oh, es tan hábil
Primero la chimenea
La construyó él mismo
Y luego ese caballito de madera
Para cuando llegue el niño, decía siempre
Entonces seremos una familia
Pero ahora tengo cincuenta y tres años
Así que ya no va a suceder
Tengo catorce sujetalibros
Y una cama recién hecha
La última vez trajo dos ruedas
Para un monopatín
Cuando le dije que no era necesario
Se sorprendió tanto
Después comenzó
Su cuarto estante de bolsillo
Ha construido el Palacio Real
Con fósforos
Ahora está en la mesa
Porque no se puede mover
Lo peor es ese caballito de madera
Que está ahí semana tras semana
Mi esposo no se da cuenta de que a veces
Le rompo una pata o una oreja
Eso lo tiro en la chimenea
Que arde por un rato
Después de todo, debemos ser ahorrativos
Mi esposo está desempleado