Zijn Vrouw
Ze vonden donderdag na uren dreggen
Het lichaam van de man die werd vermist
Toen de politie alles zeker wist
Zijn twee agenten het zijn vrouw gaan zeggen
Die huilde niet, ze zat maar wat te staren
Als ging de zaak haar boven het verstand
Na afloop gaf ze allebei een hand
En voor de moeite ook nog twee sigaren
Toen is ze het de buurvrouw gaan vertellen
Die daa'lijk aanbood om, als goede buur
De kinderen op te wachten om vier uur
Dan kon zij de familie op gaan bellen
Zij is een telefooncel ingelopen
Voor anderhalf uur stamelend verdriet
Maar weer op weg naar huis vergat zij niet
Wat extra koffie en wat koek te kopen
Na het maar nauwelijks aangeroerde avondeten
Kwam de familiestroom op gang
Met telkens weer zo'n nat-behuilde wang
Tegen haar masker, spierwit en verbeten
Met opa die het wel had aan zien komen
En tante, die een weekje blijven wou
Opdat zij minder eenzaam wezen zou
Nu hij zo plotseling was weggenomen
Nu hebben ze hem gisteren begraven
Met weinig bloemen en met veel misbaar
De buurt is sindsdien aardig tegen haar
Hoewel ze vroeger niet veel om haar gaven
Maar de familie en de vrienden
Door hen wordt ze nog nauwelijks geduld
Die zeggen unaniem: Het is beslist haar schuld
Zag je dan niet dat ze niet een keer griende
Su esposa
Encontraron el jueves después de horas de búsqueda
El cuerpo del hombre que estaba desaparecido
Cuando la policía estaba segura de todo
Dos agentes fueron a decírselo a su esposa
Ella no lloró, solo se quedó mirando fijamente
Como si el caso estuviera más allá de su comprensión
Al final les dio la mano a ambos
Y por la molestia también les dio dos cigarros
Entonces fue a contárselo a la vecina
Quien de inmediato se ofreció, como buena vecina
A esperar a los niños a las cuatro
Para que ella pudiera llamar a la familia
Entró a una cabina telefónica
Durante una hora y media balbuceando tristeza
Pero de regreso a casa no olvidó
Comprar café extra y algunas galletas
Después de una cena apenas tocada
Comenzó el flujo de familiares
Con lágrimas en las mejillas
Contra su máscara, pálida y tensa
Con el abuelo que lo había visto venir
Y la tía que quería quedarse una semana
Para que no estuviera tan sola
Ahora que él fue arrebatado tan repentinamente
Ayer lo enterraron
Con pocas flores y mucho alboroto
El vecindario ha sido amable con ella desde entonces
Aunque antes no le prestaban mucha atención
Pero la familia y los amigos
Apenas la toleran ahora
Dicen unánimemente: definitivamente es su culpa
¿No viste que ni siquiera lloró una vez?