Hoşçakal
Bir iki dakika bana ayır zamanını çok şey istemiyorum!
Çok mu belli ediyorum kırıntılarla geri ver aklı..
Dengesizlik aldı başını..
Yüzüme bembeyaz bir örtü ört bi tatlı duygu saklı
Sesimi duyduğun an duygusal tuhaf bi tarzla
Saklan adına haykırınca yankılar susunca hiç konuşmamıştım
Ve hiç konuşmıcaktım...
Yüzümün arkasında gizli gizli ağlayınca..
Boşa mı yaşanır kaçında yaşlanır saçaklanır
Bu süre içinde suratsız halimle bana kim inanır...
Yaşamla savaşımın bi yorgunluğu var üstümde
Gönülde bana bi yer bul bu şarkım ayar içinde
Beni ararken hangi deliye sormuştun
Kulağında hangi parça çaldı bir anda kayboldun
Buranın havası , kahrı , acısı hiç çekilmiyorsun!
Geri götür çocukluğuma çürümek istemiyorum..
Gör kaç kişinin yılları sele mahkum
Fırtınam geçer hangi gönül dibe vurgun
Korksada dilim söylemekten yorgun
Son bi vedayla kapılar kapanır..hoşçakal..
Bana bir iyilik yap ve çeneni kapat
Sonra sözünü tutta git aynı dünde yaptığın gibi
Hoş neda ve elvedayla bir şiir,
Ve ot tadında oyuna daim ol
Hangi yıldızın içinde gönlü hoş tutan parıltı
Kiminin ömrü böyle geçti
Kimiyse doğduğunda kaybetti tüm hayalleri..
Belki asi olmanında nedeni buydu
Pas tutan divane dille söndürürsem ateşi
Cesaretim var..
[gör kaç kişinin yılları sele mahkum]
Aklımın duvarına çizdim resmi..
Şairin mısrasına deli varisi ömrüm
Kim rabb'im kadar üstün??
Ya da bir sefil ömrün omuzuna yük
Günahımdan arta kalanların bir sahibi bile yok..
Adiós
Un par de minutos, dedícame tu tiempo, no pido mucho!
¿Se nota mucho que devuelvo migajas con la mente?
El desequilibrio se ha apoderado de mí...
Cúbrete la cara con un velo blanco, oculta un dulce sentimiento
Cuando escuches mi voz, de manera emocional y extraña
Cuando grité tu nombre, los ecos se callaron, nunca había hablado
Y nunca hablaré...
Llorando en secreto detrás de mi rostro...
¿Se vive en vano? ¿En cuántos años envejeceremos y nos desgastaremos?
¿Quién creerá en mí con esta cara sin expresión durante este tiempo?
Hay una fatiga en mi lucha con la vida
Encuentra un lugar en tu corazón para mí, esta canción está desafinada
¿A quién preguntaste mientras me buscaban?
¿Qué canción sonaba en tu oído cuando desapareciste de repente?
El aire de este lugar, su castigo, su dolor, no se soporta
Llévame de vuelta a mi infancia, no quiero pudrirme...
¿Cuántas personas están condenadas por las inundaciones de los años?
¿Qué corazón se hunde cuando pasa mi tormenta?
Aunque mi lengua esté cansada de hablar
Con una última despedida, las puertas se cierran... adiós...
Hazme un favor y cállate
Luego cumple tu palabra y vete como lo hiciste en el pasado
Con una dulce melodía y un adiós en un poema,
Y sé constante en el juego con sabor a hierba
¿Qué brillo mantiene feliz el corazón dentro de una estrella?
Algunos pasaron así toda su vida
Otros perdieron todos sus sueños al nacer...
Quizás esa era la razón de tu rebeldía
Si apago el fuego con una lengua loca y oxidada
Tengo el coraje...
[¿Cuántas personas están condenadas por las inundaciones de los años?]
He dibujado una imagen en la pared de mi mente...
La locura es heredera de los versos del poeta
¿Quién es tan superior como mi Señor??
O carga con el peso de una vida miserable
Ni siquiera hay un dueño de lo que queda de mis pecados...