Andjela
I kobni doðe dan da sreæu nam pomuti,
Oproštaj tvoj i moj i rijeka suza vrelih.
Na mojoj ruci šal, samoæu srce sluti,
Iz mog života sad ideš ti.
A proðe život sav u ljubavi sa tobom,
Za spomen osta šal i bol u duši mojoj.
Ja ne znam što æu sad uèiniti sam sa sobom,
Kad kuæa tuge sad naš je dom.
Anðela, Anðela, znaj kad budeš daleko,
Tvoga e sunca sjaj isto da me grije!
Anðela, Anðela znaj da èeka te netko,
I da ti vjeruje još više nego prije.
Andjela
Y llegó el día fatal que perturba nuestra felicidad,
Tu despedida y la mía son un río de lágrimas ardientes.
En mi mano un pañuelo, la soledad presiente mi corazón,
De mi vida ahora te vas.
Y toda la vida pasó en amor contigo,
Solo queda el pañuelo como recuerdo y dolor en mi alma.
No sé qué hacer ahora solo conmigo mismo,
Cuando la casa de la tristeza es ahora nuestro hogar.
Andjela, Andjela, sabes que cuando estés lejos,
El brillo de tu sol me calentará igual.
Andjela, Andjela, sabes que alguien te espera,
Y que confía en ti aún más que antes.