Nista novo, nista novo
Ništa nova, ništa nova
posli fešte kisne vala,
u pitaru lipi snova
cilo lito tu si stala.
Raštimane sad su ure,
zatvorene gnjiju škure...
Sad životu, punon zima,
okrenuta nan je prova,
odrišena veæ je cima,
ništa nova, ništa nova...
Pala je u more stina
i prozebli grdelini,
uz gradele, kraj komina
nima ko da te zaini.
I dok jugo stalno jaèa,
oko kuæe reste draèa...
Sve se sprema da podivja,
a mi kano stara bova
plutamo bez pravog cilja:
ništa nova, ništa nova...
Uzalud privræen foje
èa æe reæ mi na sva justa,
svi govore: bit æe boje,
barbirija veæ je pusta.
Vaja vrime niz skaline
vonj mižerje i morbine...
I briškulu dikod baci
klapa èa još ni gotova
da ostari po bonaci,
ništa nova, ništa nova...
Finili su pusti kanti
i promukla veæ je klapa,
i po dobru svak te panti
stareæ s nama sve do šèapa.
Naresle su nove plime,
popucale surgadine...
Još se pine dugi vali
i po mistu reve tovar,
jarboli u more pali:
ništa nova, ništa nova
Nada nuevo, nada nuevo
Nada nuevo, nada nuevo
Después de la fiesta cae la lluvia,
en el patio bonito de nuevo
todo el verano te quedaste.
Las persianas ahora están cerradas,
las ventanas están cubiertas de moho...
Ahora la vida, llena de invierno,
se ha vuelto en nuestra contra,
el nudo ya está desatado,
nada nuevo, nada nuevo...
Cayó en el mar una roca
y los cuellos se enfrían,
junto a la parrilla, al lado de la chimenea
nadie puede consolarte.
Y mientras el viento sur se hace más fuerte,
los postes alrededor de la casa crujen...
Todo se prepara para volverse loco,
y nosotros como viejos botes
flotamos sin un rumbo fijo:
nada nuevo, nada nuevo...
En vano nos aferramos a la esperanza
¿qué palabra nos dirá la verdad?
todos dicen: habrá problemas,
el alboroto ya está vacío.
El tiempo pasa por las escaleras
olores a miseria y a mar...
Y en cualquier lugar donde arrojes una ficha
cuando aún no ha terminado,
para envejecer en la calma,
nada nuevo, nada nuevo...
Se han vaciado los cubos solitarios
y la voz de la coral ya está ronca,
y por el bien de todos te esperamos
envejecer con nosotros hasta el final.
Han subido las nuevas mareas,
las murallas han agrietado...
Aún se escuchan los largos oleajes
y por el puerto grita la carga,
los mástiles caen al mar:
nada nuevo, nada nuevo