Bieten
Weer is de zomer gekomen, tijd van uitbundige bloei
Weer strijkt de wind door de bomen, die op die zomerdag woei
Gul is de zon met haar stralen, evenals toen op die dag
Weer staan de bieten te pralen, bieten, die jij zo graag zag
Bieten spreken tot mij van verloren geluk
Bieten, die ik in mijn eenzaamheid pluk
Bieten geurden en bloeiden toen jij mij verliet
Bieten troosten mij in mijn verdriet
Weer is de lucht vol van geuren, weelde van bloei om mij heen
Waarom moest dit toch gebeuren? Liet jij voorgoed mij alleen
Was weer de zomer gekomen, dan was je altijd zo blij
Bieten doen mij daarvan dromen, brengen je heel dicht bij mij
Bieten spreken tot mij van verloren geluk
Bieten, die ik in mijn eenzaamheid pluk
Bieten geurden en bloeiden toen jij mij verliet
Bieten troosten mij in mijn verdriet
"Bieten, die houden van mensen," had jij mij dikwijls gezegd
En ik vervulde je wensen: er werd een tuin aangelegd
Nog zie ik jou vrolijk plukken, met armen vol kwam je thuis
O, dat kon ons zo verrukken, overal bieten in huis
Bieten spreken tot mij van verloren geluk
Bieten, die ik in mijn eenzaamheid pluk
Bieten geurden en bloeiden toen jij mij verliet
Bieten troosten mij in mijn verdriet
Remolachas
Otra vez ha llegado el verano, época de florecimiento exuberante
Otra vez el viento acaricia los árboles, que en aquel día de verano soplaba
Generoso es el sol con sus rayos, al igual que aquel día
Otra vez las remolachas lucen, remolachas que tanto te gustaban
Las remolachas me hablan de la felicidad perdida
Remolachas, que recojo en mi soledad
Las remolachas olían y florecían cuando me dejaste
Las remolachas me consuelan en mi tristeza
Otra vez el aire está lleno de aromas, abundancia de flores a mi alrededor
¿Por qué tenía que suceder esto? ¿Me dejaste para siempre solo?
Si el verano hubiera vuelto, siempre estabas tan feliz
Las remolachas me hacen soñar con eso, te traen muy cerca de mí
Las remolachas me hablan de la felicidad perdida
Remolachas, que recojo en mi soledad
Las remolachas olían y florecían cuando me dejaste
Las remolachas me consuelan en mi tristeza
"Las remolachas, que aman a la gente", me decías a menudo
Y cumplí tus deseos: se creó un jardín
Todavía te veo recogiendo alegremente, con los brazos llenos volvías a casa
Oh, eso nos podía deleitar tanto, remolachas por todas partes en casa
Las remolachas me hablan de la felicidad perdida
Remolachas, que recojo en mi soledad
Las remolachas olían y florecían cuando me dejaste
Las remolachas me consuelan en mi tristeza