Mond
Wil jij een glaasje chambretin
Nou, schenk jezelf maar even in
Maar denk erom: je mag niet morsen
Op mijn antiek Louis Quatorze
Het trotse vaartuig was gebroken
En stierf op een barbaarse kust
En daarna kwam de zee tot rust
Zij had zich op de mens gewroken
Alleen een jonge passagier
Was door een wonder blijven leven
En lag in 't donker na te beven
Als een vermoeid en weerloos dier
Maar in de vroege zonnestralen
Verhief hij zich opnieuw als man
En met het onverschrokken plan
Om zelf zijn noodlot te bepalen
Berooid en moederziel alleen
Begon hij landinwaarts te lopen
Met de geheimen van de tropen
Als duizend ogen om zich heen
Hij zag verscheurende insecten
En vampiers, badend in een stroom
Hij zag een ademende boom
Met takken die zich naar hem rekten
Maar bloemen zongen hem een lied
En slangen likten hem de handen
Hij had gereisd door vele landen
Dit eiland kende hij nog niet
Bedekt met zweet en felle wonden
Bereikte hij een open dal
Waaronder, helder als kristal
De eerste avondsterren stonden
En in de grazig zachte grond
Hij kon zich even niet verroeren
Zag hij de lokkende contouren
Van een ontzaggelijke mond
Het grootse vuurwerk ging beginnen
Hij voelde 't gloeien van de lont
De rode weelde van die mond
Bedwelmde zijn intiemste zinnen
En toen het wezen hem verslond
Gleed met een glimlach hij naar binnen
In een tel sterven en beminnen
Was de bestemming die hij vond
Mond
¿Quieres un vaso de chambretin
Bueno, sírvete uno
Pero cuidado: no derrames
En mi antiguo Louis Quatorze
El orgulloso barco estaba destrozado
Y murió en una costa bárbara
Y luego el mar se calmó
Se había vengado del hombre
Solo un joven pasajero
Había sobrevivido milagrosamente
Y yacía temblando en la oscuridad
Como un animal cansado e indefenso
Pero en los primeros rayos del sol
Se levantó de nuevo como un hombre
Y con el valiente plan
De determinar su propio destino
Empobrecido y completamente solo
Comenzó a caminar tierra adentro
Con los secretos de los trópicos
Como mil ojos a su alrededor
Vio insectos desgarradores
Y vampiros bañándose en un arroyo
Vio un árbol respirando
Con ramas que se extendían hacia él
Pero las flores le cantaron una canción
Y las serpientes le lamieron las manos
Había viajado por muchos países
Pero esta isla no la conocía
Cubierto de sudor y heridas profundas
Llegó a un valle abierto
Donde, brillantes como el cristal
Las primeras estrellas de la noche brillaban
Y en la suave y verde hierba
No podía moverse por un momento
Vio los contornos seductores
De una boca inmensa
El grandioso espectáculo de fuegos artificiales comenzó
Sintió el calor de la mecha
La roja belleza de esa boca
Embriagó sus sentidos más íntimos
Y cuando el ser lo devoró
Él se deslizó con una sonrisa hacia adentro
En un instante, morir y amar
Fue el destino que encontró