Orgaan
O kinderen en nette vrouwen, weest niet ontdaan
Ik laat u nu in diep vertrouwen iets gadeslaan
Het voert ons naar de zwartste randen van het bestaan
Maar is daaruit niet weg te branden, welnu, komaan
Het laat wel iets te wensen over als onderdaan
Maar schittert in de rol van rover of partizaan
Het kan de grootste stommiteiten daarbij begaan
En trekt nadien zich van verwijten geen donder aan
Het pleegt in tijden van verveling wat schuil te gaan
Maar reageert op elke streling geheel spontaan
Dan wordt het opgetogen wakker, dan gaat het staan
En aanstonds wil de felle rakker ertegenaan
Dan is het niet meer zo verlegen, veeleer profaan
Het heeft een dikke kop gekregen van eigenwaan
Het is wat malser en wat rechter dan een banaan
Voor vruchtensla heeft men er echter maar weinig aan
Een buitenechtelijk verlangen kan dan ontstaan
Men hoeft er niet meer voor te hangen, men durft het aan
Wie zou die minnenden beschreeuwen met boos vermaan
De echo van de middeleeuwen, het Vaticaan
De ongedwongen Arabier kan zich laten gaan
Bij voorbeeld in het speelkwartier van zijn karavaan
Want daar ontspant men zich van harte en simultaan
Niet dat angstvallige aparte, maar zwaan-kleef-aan
De grijsaard ligt met open ogen en voelt een traan (pliep)
Lichamelijke dialogen zijn van de baan (ploep)
Hoe kan men in doorwaakte nachten als veteraan (pluup)
De smart om wat eens was verzachten, niet met Silan
De eens zo mannelijke krachten teloorgegaan
Órgano
Oh niños y damas respetables, no se alarmen
Les permito ahora observar algo con profunda confianza
Nos lleva a los rincones más oscuros de la existencia
Pero no se puede escapar de ahí, así que, vamos
Deja algo que desear como súbdito
Pero brilla en el papel de ladrón o partisano
Puede cometer las mayores tonterías al hacerlo
Y luego no le importa un comino las críticas
Se esconde en tiempos de aburrimiento
Pero reacciona a cada caricia de manera espontánea
Entonces se despierta emocionado, se pone de pie
Y de inmediato el travieso quiere empezar
Ya no es tan tímido, más bien profano
Ha adquirido una cabeza grande de vanidad
Es un poco más suave y más recto que un plátano
Pero para la ensalada de frutas no sirve mucho
Un deseo adúltero puede surgir entonces
Ya no es necesario ocultarlo, se atreve
¿Quién gritaría a los amantes con enojo?
El eco de la Edad Media, el Vaticano
El árabe despreocupado puede dejarse llevar
Por ejemplo, en el recreo de su caravana
Porque allí uno se relaja de corazón y simultáneamente
No de manera angustiosa y separada, sino juntos
El anciano yace con los ojos abiertos y siente una lágrima (pliep)
Los diálogos físicos quedan descartados (ploep)
¿Cómo puede uno, en noches de insomnio como veterano (pluup)
Aliviar el dolor de lo que una vez fue, no con Silan?
Las fuerzas masculinas de antaño se han perdido