Zusters Karamozov
Tante Constance en Tante Mathilde
Woonden eendrachtig en knus bij elkaar
Een was hardhorend, de andere brilde
In doorsnee waren zij zeventig jaar
In Overveen
Telden zij hun jaren bijeen
Niet meer zo koket als voorheen
Maar nog altijd flink ter been
refrain:
Terwijl de kater sliep
En de pendule liep
En de kanarie sprak
Tjiep tjiep tjiep tjiep
Tante Constance en Tante Mathilde
Erfden de kleren van Tante Heleen
Waardoor ineens hun gehechtheid verkilde
Want van elk soort japon was er maar een
Er werd getwist
En naar provocaties gevist
En er werden dingen vermist
Waar de ander meer van wist
Op zek're dag maakte Tante Mathilde
Akelig lachend de koffie gereed
Daar zij haar zuster vergiftigen wilde
Die in haar eentje een wandeling deed
Met terpentijn
En een snufje rattenvenijn
En gesloten keukengordijn
Moest het wel uitvoerbaar zijn
Toen nu de koffie tot stand was gekomen
Wou zij eens proeven en nam zij een slok
Zij had de juiste verhouding genomen
Tante Mathilde viel neer als een blok
Sedert die tijd
Droeg Constance in eenzaamheid
De japonnen die tot haar spijt
Tot een drama hadden geleid
Las Hermanas Karamazov
Tía Constanza y Tía Matilde
Vivían armoniosamente juntas y acogedoras
Una era sorda, la otra usaba anteojos
En promedio tenían setenta años
En Overveen
Contaban sus años juntas
Ya no tan coquetas como antes
Pero aún ágiles
Estribillo:
Mientras el gato dormía
Y el reloj de péndulo avanzaba
Y el canario decía
Pío pío pío pío
Tía Constanza y Tía Matilde
Heredaron la ropa de Tía Helena
Lo que repentinamente enfrió su afecto
Porque de cada tipo de vestido solo había uno
Discutían
Y buscaban provocaciones
Y cosas desaparecían
De las que la otra sabía más
Un día, Tía Matilde preparó
La café con una sonrisa maliciosa
Pues quería envenenar a su hermana
Que estaba dando un paseo solitario
Con trementina
Y una pizca de veneno para ratas
Y con las cortinas de la cocina cerradas
Debía ser factible
Cuando el café estuvo listo
Quiso probarlo y dio un sorbo
Había tomado la proporción correcta
Tía Matilde cayó como un tronco
Desde entonces
Constanza llevaba en soledad
Los vestidos que, para su pesar
Habían llevado a un drama