Madrugada
Dos que morreram sem saber porquê
Dos que teimaram em silêncio e frio
Da força nascida no medo
E a raiva à solta manhã cedo
Fazem-se as margens do meu rio.
Das cicatrizes do meu chão antigo
E da memória do meu sangue em fogo
Da escuridão a abrir em cor
Do braço dado e a arma flor
Fazem-se as margens do meu povo
Canta-se a gente que a si mesma se descobre
E acorda vozes arraiais
Canta-se a terra que a si mesma se devolve
Que o canto assim nunca é demais
Em cada veia o sangue espera a vez
Em cada fala se persegue o dia
E assim se aprendem as marés
Assim se cresce e ganha pé
Rompe a canção que não havia
Acordem luzes nos umbrais que a tarde cega
Acordem vozes e arraiais
Cantem despertos na manhã que a noite entrega
Que o canto assim nunca é demais
Cantem marés por essas praias de sargaços
Acordem vozes, arraiais
Corram descalços rente ao cais, abram abraços
Que o canto assim nunca é demais
O canto assim nunca é demais
Madrugada
Twee die stierven zonder te weten waarom
Twee die volhielden in stilte en kou
Van de kracht geboren uit angst
En de woede die 's ochtends losbarst
Vormen de oevers van mijn rivier.
Van de littekens van mijn oude grond
En van het geheugen van mijn bloed in vlammen
Van de duisternis die kleur opent
Van de hand in hand en het wapen als bloem
Vormen de oevers van mijn volk.
Er wordt gezongen over de mensen die zichzelf ontdekken
En stemmen wekken in de wijken
Er wordt gezongen over de aarde die zichzelf teruggeeft
Want zo'n lied is nooit teveel.
In elke ader wacht het bloed op zijn beurt
In elke uitspraak wordt de dag achtervolgd
En zo leert men de getijden
Zo groeit men en krijgt men grip
Doorbreekt het lied dat er niet was.
Word wakker, lichten in de drempels die de middag verblindt
Word wakker, stemmen en wijken
Zing wakker in de ochtend die de nacht overhandigt
Want zo'n lied is nooit teveel.
Zing over de getijden langs die stranden vol zeewier
Word wakker, stemmen, wijken
Ren blootsvoets langs de kade, open je armen
Want zo'n lied is nooit teveel.
Zo'n lied is nooit teveel.