Laisse Le Temps
Dounia oulla donits
Eudje eul halle euteuf evardanich
Inas a vava
Touran hiche essarse akaghoyich
Inas a iman
Laisse le temps effacer nos peines,
Même si après ça on ne sera jamais les mêmes,
Ressens cette vie qui coule dans nos veines, nos veines
D'aussi longtemps, dont on se souvienne
Chaque épreuve qui passe en amène des nouvelles
Restons soudés pour guérir nos séquelles, séquelles!
Certains de nos choix sont durs à faire, mais on sait où l'on va et c'est clair,
Ce qui doit se passer se passe!
Si l'amitié parfois se perd, et que plus rien ne nous tempère,
Ce qui doit se casser se casse!
On se traîne dans la crasse, tous face contre face,
Quand rien ne marche quand tout fonctionne!
Même si l'avenir menace, même les blessures s'effacent,
Et puis un jour tout se pardonne!
Et même si l'on perd certains de nos combats,
On se remet en état tout ça parce qu'on y croit,
Ce ne sont pas les embûches qui font perdre la foi,
A chacune d'entre elle on se remercie d'être la.
On s'accroche à la barre face à l'horizon
Peu importe tous ces courants qui nous attirent au fond
Ce qui nous tient debout reste nos chansons. Notre son.
Laisse le temps effacer nos peines,
Peut-être qu'un jour on se recroisera.
Laisse aller, vie pour toi sans haine,
Et puis un jour tout s'oubliera.
Car nos coeurs sont et seront les mêmes,
Face à ça tu le sais on ne lutte pas.
On se bat sans perdre haleine
Certains d'entre nous ont fait que:
Je reste hors contôle face à mes ennuis,
Fuyant comme l'air et soulevé par le vent.
Je respire et j'ose est-ce une hérésie?
Nos peines sont sourdes et le resteront pour longtemps
Peut-on se dire les choses sans que ça explose?
On retient les mots qui blessent
Qu'en est la cause? On passe le temps qui reste
A fuir ou prendre partie
Mokted el'habde mokted el'habde
Oulache tarviya oulache tarviya
Ghoh aki srele arbi ghoh aki srele arbi
Hbeus imtawoune
Laat de Tijd
Dounia oulla donits
Eudje eul halle euteuf evardanich
Inas a vava
Touran hiche essarse akaghoyich
Inas a iman
Laat de tijd onze pijn verzachten,
Ook al zullen we daarna nooit meer hetzelfde zijn,
Voel het leven dat door onze aderen stroomt, onze aderen
Al zo lang, dat we ons herinneren
Elke beproeving brengt nieuwe met zich mee
Laten we samen blijven om onze littekens te helen, littekens!
Sommige van onze keuzes zijn moeilijk te maken, maar we weten waar we heen gaan en het is duidelijk,
Wat moet gebeuren, gebeurt!
Als vriendschap soms verloren gaat, en niets ons meer tempert,
Wat moet breken, breekt!
We slepen ons door de modder, allemaal tegenover elkaar,
Wanneer niets werkt als alles goed gaat!
Ook al bedreigt de toekomst, zelfs de wonden vervagen,
En op een dag wordt alles vergeven!
En zelfs als we sommige van onze gevechten verliezen,
Herstellen we onszelf omdat we erin geloven,
Het zijn niet de hindernissen die het geloof doen verliezen,
Bij elke daarvan bedanken we dat we er zijn.
We houden ons vast aan de reling, kijkend naar de horizon
Ongeacht al die stromingen die ons naar beneden trekken
Wat ons rechtop houdt, zijn onze liedjes. Onze klank.
Laat de tijd onze pijn verzachten,
Misschien zullen we elkaar op een dag weer tegenkomen.
Laat los, leef voor jezelf zonder haat,
En op een dag zal alles vergeten zijn.
Want onze harten zijn en zullen hetzelfde blijven,
Daartegen weet je dat we niet vechten.
We strijden zonder adem te verliezen
Sommigen van ons hebben alleen maar:
Ik blijf buiten controle tegenover mijn problemen,
Vluchtend als de lucht en opgetild door de wind.
Ik adem en durf, is dat een heiligschennis?
Onze pijnen zijn doof en zullen dat nog lang blijven
Kunnen we de dingen zeggen zonder dat het explodeert?
We houden de woorden die kwetsen vast
Wat is de oorzaak? We besteden de tijd die over is
Om te vluchten of partij te kiezen
Mokted el'habde mokted el'habde
Oulache tarviya oulache tarviya
Ghoh aki srele arbi ghoh aki srele arbi
Hbeus imtawoune