't Het Nog Nooit Zo Donker West
Ze woonden soamen in n hoeske,
Zai was wat stief van reumetiek,
Toch konden ze zok hail nuver redden,
In t lutje hoeske achter diek.
De kinder waren al laank de deur oet,
Toch kwamen ze voak nog op t ol stee,
En mainsttieds hadden ze t over vrouger,
Din wizzen z'apmoal wat e zee:
t Het nog nooit, nog nooit zo donker west,
Of t wer altied wel weer licht...
Zes hounder en n olde sege,
n Swien op t hok en n kaampke laand,
En twijmoal doags even over t loantje,
En din huil opoe hom bie d'haand.
Zien haile leven haar e aarbaid,
En moeke mit acht kinder thoes,
Bie zummerdag hail vroug aan t maaien,
En pas om melkenstied bie hoes.
Toun op n zundag in december,
Krigt opa t zomor zo benaauwd,
Zien dochter brengt hom din noar stad tou,
Omdat ze t aiglieks nait vertraauwt.
En aanderdoags is e overleden,
t Het mie veur t olske zo begroot,
Meschain was t beter andersom west,
Want drij week loater was ze dood.
De dood dat heb je nait veur t zeggen,
Want baaide wollen ze geern geliek,
Ze rusten zacht doar op t kerkhof,
Vlak bie t hoeske achter diek.
't Nunca Ha Estado Tan Oscuro en el Oeste
Vivían juntos en una casita,
Ella sufría de reumatismo,
Aun así, se las arreglaban de manera extraña,
En la pequeña casa detrás del dique.
Los niños ya se habían ido hace tiempo,
Pero a menudo regresaban al viejo lugar,
Y la mayoría de las veces hablaban del pasado,
Entonces todos sabían lo que decían:
Nunca ha estado, nunca ha estado tan oscuro,
Pero siempre vuelve a amanecer...
Seis perros y un viejo arado,
Un cerdo en el corral y un pedazo de tierra,
Y dos veces al día caminaban por el sendero,
Y luego abuela lo tomaba de la mano.
Toda su vida había trabajado,
Y mamá con ocho hijos en casa,
En los días de verano temprano cortaban el pasto,
Y solo regresaban a casa para la hora de ordeñar.
Entonces un domingo de diciembre,
Abuelo de repente se sintió mal,
Su hija lo llevó a la ciudad,
Porque realmente no confiaba en él.
Y al día siguiente falleció,
Me sorprendió mucho,
Quizás hubiera sido mejor al revés,
Porque tres semanas después ella también murió.
La muerte no se puede predecir,
Porque ambos querían partir juntos,
Descansan en paz en el cementerio,
Justo al lado de la casita detrás del dique.