Escale
Le ciel est bleu la mer est verte
Laisse un peu la f´nêtre ouverte
Le flot qui roule à l´horizon
Me fait penser à un garçon
Qui ne croyait ni Dieu ni diable
Je l´ai rencontré vers le nord
Un soir d´escale sur un port
Dans un bastringue abominable
L´air sentait la sueur et l´alcool
Il ne portait pas de faux col
Mais un douteux foulard de soie
En entrant je n´ai vu que lui
Et mon cœur en fut ébloui
De joie
Le ciel est bleu la mer est verte
Laisse un peu la f´nêtre ouverte
Il me prit la main sans un mot
Il m´entraîna hors du bistro
Tout simplement d´un geste tendre
Ce n´était pas un compliqué
Il demeurait au bord du quai
Je n´ai pas cherché à comprendre
Sa chambre donnait sur le port
Des marins saouls chantaient dehors
Un bec de gaz un halo blême
Éclairait le triste réduit
Il m´écrasait tout contre lui
Je t´aime
Le ciel est bleu la mer est verte
Laisse un peu la f´nêtre ouverte
Son baiser me brûle toujours
Est ce là ce qu´on dit l´amour
Son bateau mouillait dans la rade
Chassant les ombres de la nuit
Au jour naissant il s´est enfui
Pour rejoindre ses camarades
Je l´ai vu monter sur le pont
Et si je ne sais pas son nom
Je connais celui du navire
Un navire qui s´est perdu
Quant au marin je ne l´ose plus
Rien dire
Le ciel est bas la mer est grise
Ferme la f´nêtre à la brise
Tussenstop
De lucht is blauw, de zee is groen
Laat het raam een beetje open
De stroom die rolt aan de horizon
Doet me denken aan een jongen
Die in geen God of duivel geloofde
Ik ontmoette hem in het noorden
Op een avond tijdens een tussenstop in een haven
In een afschuwelijke kroeg
De lucht rook naar zweet en alcohol
Hij droeg geen nepkraag
Maar een twijfelachtig zijden sjaal
Bij binnenkomst zag ik alleen hem
En mijn hart werd verblind
Van blijdschap
De lucht is blauw, de zee is groen
Laat het raam een beetje open
Hij nam mijn hand zonder een woord
Hij trok me mee uit het bistro
Gewoon met een tedere gebaar
Hij was niet ingewikkeld
Hij woonde aan de kade
Ik heb niet geprobeerd te begrijpen
Zijn kamer keek uit op de haven
Zatte zeelieden zongen buiten
Een gaslamp, een bleke gloed
Verlichtte de treurige ruimte
Hij drukte me tegen zich aan
Ik hou van je
De lucht is blauw, de zee is groen
Laat het raam een beetje open
Zijn kus brandt nog steeds
Is dit wat ze liefde noemen?
Zijn schip lag in de baai
De schaduwen van de nacht verdrijvend
Bij het aanbreken van de dag is hij gevlucht
Om zich bij zijn maten te voegen
Ik zag hem op het dek klimmen
En hoewel ik zijn naam niet weet
Ken ik die van het schip
Een schip dat verloren is gegaan
Wat betreft de zeeman durf ik niet meer
Iets te zeggen
De lucht is laag, de zee is grijs
Sluit het raam voor de bries
Escrita por: Jean Mar / Marguerite Monnot