Le vieux piano
Un piano est mort
Et celle-là l'aimait…
Quand elle était jeune et quand elle venait se saouler le dedans de pathétique
En se frottant au piano nostalgique
Qu'il était beau, le piano, bon piano, vieux piano des copains
A l'époque des copains
Chez Bianco l'argentier
Vers trois heures du matin
Quand elle buvait son demi d'oubli…
Et seule, maintenant
Elle pense au vivant
De ce vieux piano mort
Elle voit, elle entend
Les messes de ses vingt ans
Tomber d'un accord…
Au bar, quand elle boit
C'est vrai qu'elle revoit
Des mains sur l'ivoire blanc
Les mains de Bianco
Des mains qui lui font cadeau
D'un peu du vieux temps
Mais dans son jean
Un fantôme en blue jean
Un deuxième et puis vingt
Qui discutent en copains
D'un bistrot démodé
D'un piano démodé
Elle a crié: "Moi je sais! Moi je sais!"
Elle va raconter
L'histoire enfermée
Dans le vieux piano mort
Et c'est l'aventure
Qui bat la mesure
De plus en plus fort
Au clair de la vie
Les mains des amis
Les yeux des lendemains
La vie devant nous
L'amour, et puis tout
Et tout, et plus rien…
Ils sont tous morts
Au milieu d'un accord
Ils sont morts dans Ravel
Dans un drôle d'arc-en-ciel
Un soldat est entré...
Un soldat est entré...
Un piano est mort, et celle-là l'aimait
Quand elle était jeune et quand elle venait se saouler le dedans de pathétique
En se frottant au piano nostalgique…
De oude piano
Een piano is dood
En zij hield van hem…
Toen ze jong was en zich vol dronk met het pathos
Terwijl ze zich wreef tegen de nostalgische piano
Wat was hij mooi, de piano, goede piano, oude piano van de vrienden
In de tijd van de vrienden
Bij Bianco de geldschieter
Rond drie uur 's nachts
Toen ze haar halve pint van vergeten dronk…
En alleen, nu
Denkt ze aan het leven
Van die oude dode piano
Ze ziet, ze hoort
De missen van haar twintig jaar
Vallen van een akkoord…
In de bar, als ze drinkt
Is het waar dat ze weer ziet
Handen op het witte ivoren
De handen van Bianco
Handen die haar een beetje
Van de oude tijd cadeau doen
Maar in haar spijkerbroek
Een geest in spijkerbroek
Een tweede en dan twintig
Die als vrienden discussiëren
Over een ouderwetse kroeg
Over een ouderwetse piano
Ze heeft geschreeuwd: "Ik weet het! Ik weet het!"
Ze gaat het vertellen
Het verhaal opgesloten
In de oude dode piano
En het is het avontuur
Dat de maat slaat
Steeds harder
In het licht van het leven
De handen van vrienden
De ogen van de dagen die komen
Het leven voor ons
De liefde, en dan alles
En alles, en niets meer…
Ze zijn allemaal dood
Midden in een akkoord
Ze zijn gestorven in Ravel
In een vreemde regenboog
Een soldaat is binnengekomen...
Een soldaat is binnengekomen...
Een piano is dood, en zij hield van hem
Toen ze jong was en zich vol dronk met het pathos
Terwijl ze zich wreef tegen de nostalgische piano…