395px

Wat was die Engelsman treurig

Édith Piaf

Qu'il était triste cet Anglais

C'était le décor attendu
D'un bar de la Tamise
Avec son ennui répandu
Comme une fumée grise
Son frisson de journaux froissés
Son tintement de verres
Et les murmures étouffés
De ses clients sévères

Qu'il était triste cet Anglais
Dont la main du temps n'avait fait
Qu'estomper doucement les traits
De son visage
Tout seul, immobile et muet
Debout près du bar, il buvait
On aurait dit qu'il revenait
D'un long voyage

Quand il eût trop bu tout à coup
De ses yeux deux larmes glissèrent
Quelqu'un a dit: "Voilà qu'il est saoul!"
Et puis des secondes passèrent…

Pourtant moi qui le regardais
Ça me serrait, ça me serrait
Je mêlais à ses pleurs secrets
La terre entière
Car je n'avais pas bien compris
Ce qu'il disait rien que pour lui:
"My beloved stayed in Paris..."

Peut-être avait-il épuisé
Toutes les aventures?
Ou traînait-il un coeur usé
Par une vie trop dure?
Avait-il le spleen du marin
Pour les terres promises?
Ou faisait-il un grand chagrin
D'une simple bêtise?

Qu'il était triste cet Anglais
Que chaque soir je retrouvais
Portant le poids de son secret
Impénétrable
Tout seul, immobile et muet
Debout près du bar, il buvait
Le même jeu recommençait
A chaque table

Certains le guettaient en dessous
Et les larmes les faisaient rire
J'entendais: "Voilà qu'il es saoul!"
C'est tout ce qu'ils trouvaient à dire

Mais quand je m'approche de lui
Il me confia d'un air surpris:
"My beloved stayed in Paris…
Stayed in Paris..."
S'il vous plaît, barman, qu'est-ce qu'il a
Et le barman me répondit:
"Sa bien-aimée est à Paris…
Morte, peut-être..."

Wat was die Engelsman treurig

Het was het verwachte decor
Van een bar aan de Theems
Met zijn wijdverspreide verveling
Als een grijze rookwolk
Zijn rilling van gekreukte kranten
Het getinkel van glazen
En de gedempte fluisteringen
Van zijn strenge klanten

Wat was die Engelsman treurig
Wiens hand van de tijd alleen maar
Zachtjes de trekken vervaagde
Van zijn gezicht
Helemaal alleen, stil en zwijgend
Stond hij bij de bar, hij dronk
Het leek wel alsof hij terugkwam
Van een lange reis

Toen hij plotseling te veel had gedronken
Gleden er twee tranen uit zijn ogen
Iemand zei: "Kijk, hij is dronken!"
En toen verstreken er seconden...

Toch, ik die naar hem keek
Het kneep, het kneep
Ik mengde in zijn geheime tranen
De hele aarde
Want ik had niet goed begrepen
Wat hij zei alleen voor zichzelf:
"Mijn geliefde bleef in Parijs..."

Misschien had hij uitgeput
Alle avonturen?
Of sleepte hij een versleten hart
Door een te hard leven?
Had hij de melancholie van de zeeman
Voor de beloofde landen?
Of maakte hij een groot verdriet
Van een simpele dwaasheid?

Wat was die Engelsman treurig
Die ik elke avond weer zag
Draagend het gewicht van zijn geheim
Ondoorgrondelijk
Helemaal alleen, stil en zwijgend
Stond hij bij de bar, hij dronk
Hetzelfde spel begon weer
Aan elke tafel

Sommigen loerden op hem van onder
En de tranen deden hen lachen
Ik hoorde: "Kijk, hij is dronken!"
Dat was alles wat ze konden zeggen

Maar toen ik dichterbij kwam
Vertrouwde hij me met een verraste blik toe:
"Mijn geliefde bleef in Parijs...
Bleef in Parijs..."
Alsjeblieft, barman, wat mankeert er?
En de barman antwoordde me:
"Zijn geliefde is in Parijs...
Misschien dood..."

Escrita por: Charles Dumont, Louis Poterat