De Lorelei van buurt YY
Ik weet niet wat het moet beduiden
Dat ik zo ben uit mijn humeur
Ik hoor daar de doodsklokken luiden
Een lijkkoets staat ginds voor de deur
En in de salon daar beneden
Zit snotterend een droevige rij
Verzonken in vurige gebeden
Voor de Lurelei van buurt YY
Hoe ijdel is 't mens'lijke leven
Daar ligt ze dood als 'n pier
Zij is op 't slachtveld gebleven
Van liefde, genot en plezier
Voor 't eerst, nu acht dagen geleden
Had ze in de salon gemankeerd
Toch had ze nog 's avonds beneden
Voor 't open raam gevigeleerd
Daar draagt men de lijkkist naar buiten
Steeds luider klinkt 't snott'rend geween
Madam gluurt bedroefd door de ruiten
Want daar gaat haar broodwinning heen
Eerst wilden de klanten niet komen
Wat zij en haar man ook bedacht
Toen heeft ze de blonde genomen
En die had haar zegen gebracht
Daar gaat ze nu henen, de blonde
De Lorelei van buurt YY
Madam kijkt bedroefd in het ronde
En monstert de snott'rende rij;
Graag had zij die allen gegeven
Voor haar, die men grafwaarts daar rijdt!
Ach, waarom verliet zij het leven?
En dat in het drukst van de tijd!
"Ik heb er een schat mee verloren
Nu zij uit mijn huis wordt gerukt
Had zij niet drie weken tevoren
'n Schatrijke vreemdeling geplukt
Wie wist, gelijk zij, te animeren
Als stromen doen vloeien de wijn?
Geen enk'le die voor ouwe heren
Vooral zo aantrekk'lijk kon zijn!"
Zo klaagde Madam en ze schreide
Om 't blondje, zo innig bemind
Van wie ze met droefenis scheidde
Als waar' zij haar bloedeigen kind
Om de hoek ging de lijkkoets aan 't draven
Er waren geen volgkoetsen bij...
Ze werd van armen begraven
De Lorelei van buurt YY!
La Lorelei del barrio YY
No sé qué significa
Que esté tan de mal humor
Escucho las campanas de la muerte sonar
Un coche fúnebre está allí afuera
Y en el salón de abajo
Hay una fila llorando
Inmersa en fervientes oraciones
Por la Lorelei del barrio YY
Qué vano es la vida humana
Allí yace muerta como un clavo
Ella se quedó en el campo de batalla
De amor, placer y diversión
Por primera vez, hace ocho días
Faltó en el salón
Aun así, esa noche abajo
Se pavoneó frente a la ventana abierta
Llevan el ataúd afuera
El llanto se escucha más fuerte
La señora mira tristemente por la ventana
Porque su sustento se va
Al principio, los clientes no venían
No importaba lo que ella y su esposo intentaran
Entonces tomó a la rubia
Y esa le trajo suerte
Ahora se va, la rubia
La Lorelei del barrio YY
La señora mira tristemente a su alrededor
Y observa la fila llorando
Hubiera dado todo por ellos
Por ella, que llevan hacia la tumba
¡Ay, por qué dejó la vida?
¡Y en el momento más ocupado!
'He perdido un tesoro'
Ahora que la sacan de mi casa
¿No había, tres semanas antes,
Atrapado a un extranjero rico?
¿Quién sabía, como ella, animar
Como los ríos hacen fluir el vino?
Ninguna otra podía ser tan atractiva
Especialmente para los viejos caballeros'
Así lloraba la señora
Por la rubia, tan amada
De la que se separaba con tristeza
Como si fuera su propia hija
A la vuelta de la esquina, el coche fúnebre se puso en marcha
No había coches de acompañamiento...
Fue enterrada por los pobres
¡La Lorelei del barrio YY!