De filosofische ekster
Een ekster stal op zeek're morgen
Een gouden armband van mevrouw
Hij had hem op een plek verborgen
Waar men hem niet gauw vinden zou
Maar 'n papegaai ging hem verklappen
Men sloot hem in een donker hok
En lorre lachte en maakte grappen
Toen de arme ziel zijn cel betrok
De ekster ging heen
En dacht: Hoe verkeerd
Dat heeft-ie bepaald
Van de mensen geleerd
Toen de ekster weer was vrijgekomen
Nadat hij een jaar gezeten had
Heeft hij maar gauw de vlucht genomen
Ver van die grote muffe stad
Hij wou een onderkomen vinden
Bij 'n ouwe vriend of een vriendin
Doch waar hij kwam, hij vond geen vrienden
Men liet de stumper nergens in
De ekster ging heen
En dacht: Hoe verkeerd
Dat hebben ze nu
Van de mensen geleerd
Hij zag in drukke conversatie
Een troepje eksters in de wei
Hij dacht: 'k Ben van de permitatie
En kwam dus kalmpjes erbij
Maar dat bezoek heeft hem gespeten
Hij kreeg van alle kanten troef
Men riep: "Je hebt een jaar gezeten
Laat ons met rust, gemene boef!"
De ekster ging heen
En dacht: Hoe verkeerd
Dat hebben ze vast
Van de mensen geleerd
Zo zwierf de ekster vele dagen
Ten prooi aan honger en verdriet
Hij durfde nergens hulp meer vragen
Daar zijn familie 'm zelfs verstiet
Hij wilde werken als tevoren
Maar daarin heeft hij zich vergist
Steeds moest hij van zijn misdrijf horen
En zo werd hij recidivist
Terwijl hij weer stal
Dacht hij: 't Is verkeerd
Maar dat heb ik nu
Van de mensen geleerd!
El urraca filosófico
Una urraca robó en una mañana segura
Un brazalete de oro de la señora
Lo escondió en un lugar
Donde no sería fácil de encontrar
Pero un loro lo delató
Lo encerraron en un oscuro calabozo
Y el loro se rió y bromeó
Cuando el pobre alma ocupó su celda
La urraca se fue
Y pensó: Qué mal
Eso lo aprendió
De la gente
Cuando la urraca fue liberada de nuevo
Después de un año en prisión
Rápidamente tomó vuelo
Lejos de esa gran ciudad sofocante
Quería encontrar refugio
Con un viejo amigo o amiga
Pero donde iba, no encontraba amigos
No dejaban entrar al desdichado en ningún lado
La urraca se fue
Y pensó: Qué mal
Eso es lo que han aprendido
De la gente
Vio en una conversación animada
Un grupo de urracas en el prado
Pensó: 'Soy de la misma especie'
Y se unió tranquilamente
Pero esa visita le salió cara
Le dieron de todos lados
Gritaban: 'Has estado un año en prisión
Déjanos en paz, ladrón despreciable!'
La urraca se fue
Y pensó: Qué mal
Seguramente eso lo han aprendido
De la gente
Así la urraca vagó muchos días
Preso del hambre y la tristeza
Ya no se atrevía a pedir ayuda en ningún lado
Incluso su familia lo rechazó
Quería trabajar como antes
Pero se equivocó
Siempre le recordaban su delito
Y así se convirtió en reincidente
Mientras robaba de nuevo
Pensaba: Esto está mal
Pero eso es lo que he aprendido
De la gente!