Dominees Preek
De dominee had mooi gesproken
Zo had men hem nog nooit gehoord
De vrome schaar zat neergedoken
Te luist'ren naar zijn zalvend woord
Hij sprak van armoe en ontbering
Die in de winter wordt geleen
En gaf ten slotte deze lering
Ter overpeinzing aan elkeen
"Als gij bezoek krijgt van een arme
Ach, weiger hem geen stukje brood
Toon hem uw meelij en erbarmen
En lenig toch zijn bitt're nood
Hebt gij twee warme overjassen
Die draagt ge allebei toch niet
Laat hem er dus maar een van passen
Als gij hem huiv'rend lopen ziet"
De preek was uit, de vrome schare
Verliet gesticht het kerkgebouw
Bij dominees gehoor ook waren
Zijn schoonmama en ook z'n vrouw
"Och, och, wat kan hij prachtig spreken"
Zei schoonmama, "die beste man
Hij zou het hart je bijna breken
Zo hij de armoe schild'ren kan"
Zo keuvelden de vrouwen samen
En kwamen blijgemoed weer thuis
Maar toen zij aan haar woning kwamen
Stond juist een beed'laar voor het huis
Hij rilde over al zijn leden
Want hij had haast geen kleren aan
Mevrouw zei: "Vrind, wacht hier beneden
Ik zal eens voor je kijken gaan"
Zij kwam terug en hield op d' armen
Een dikgevoerde winterjas
"Hier", zei ze, "die zal u verwarmen
Hij komt met zulke kou van pas"
De beed'laar dankte duizend keren
En scheen er heus verlegen mee
Ze zei: "Je moet je niet generen
Want dominee die heeft er twee"
Toen dominee was thuisgekomen
Zag hij bij schoonmama en vrouw
De tranen in de ogen komen
Hij vroeg wat dat beteek'nen zou
Zijn vrouwtje kon bijna niet spreken
Maar eind'lijk zei ze: "Beste man
Je kunt toch ook zo prachtig preken
Dat treft me meer dan 'k zeggen kan
En om je een bewijs te geven
Dat je bepaald niet had verwacht
Je predikatie van zoeven
Heb ik al in praktijk gebracht"
Toen zij hem daarop uit ging leggen
Wat zij deed voor die arme man
Wist dominee niet wat te zeggen
Hij stond eenvoudig paf ervan
Hij liep de trappen op naar boven
Hij wilde zien of 't waarheid was
Maar toen moest hij 't wel geloven
Het was zijn beste winterjas
Hij trilde over al zijn vezels
En woedend riep hij tot zijn vrouw
"Ik preek wel voor die boeren-ezels
Maar om de bliksem niet voor jou!"
Sermón Dominee
El reverendo había hablado muy bien
Así es como nunca lo habían oído
Las piadosas tijeras se sentaron
Para compararse con su palabra ungida
Habló de pobreza y penurias
Que se llevará a cabo en el invierno
Y finalmente dio esta lección
Para la contemplación a cada
Si recibes la visita de un pobre
Oh, no le rechaces un pedazo de pan
Muéstrale tu compasión y misericordia
Y ágil, sin embargo, su pedacito
¿Tienes dos abrigos calientes?
No usas ninguno de esos
Así que deja que encaje uno de ellos
Si lo ves correr estremecerse
El sermón estaba fuera, la multitud piadosa
Dejó el edificio de la iglesia fundada
En el caso de los pastores audiencia fueron también
Su mami en la ley y también su esposa
Oh, oh, qué maravilloso puede hablar
Dijo mami en la ley, «ese padrino
Casi te rompería el corazón
Para que pueda ejecutar los escudos de la pobreza
Así es como las mujeres usaban juntas
Y la alegría volvió a casa
Pero cuando llegaron a su morada
Sólo estaba un beed'laar delante de la casa
Se estremeció sobre todos sus miembros
Porque casi no tenía ropa puesta
Madame dijo: «Vrind, espera aquí abajo
Voy a echar un vistazo por ti
Volvió y se agarró de los brazos
Una gruesa chaqueta de invierno
Aquí», dijo, «que te calentará
Él viene muy bien con tanto frío
El beed'laar agradeció mil veces
Y parecía muy tímido con él
Ella dijo: «No deberías avergonzarte
Para el reverendo que tiene dos
Cuando el reverendo llegó a casa
¿Lo vio con mamá y esposa?
Las lágrimas en los ojos vienen
Preguntó qué significaría eso
Su hembra casi no podía hablar
Pero al final ella dijo: «Querido hombre
También puedes predicar tan maravillosamente
Eso me afecta más de lo que puedo decir
Y para darte pruebas
Que ciertamente no esperabas
Tu predicación de justo ahora
Ya he puesto en práctica
Cuando ella se lo explicó
Lo que hizo por ese pobre hombre
¿No sabía el reverendo qué decir?
Simplemente lo estaba pavimentando
Subió las escaleras
Quería ver si era verdad
Pero entonces tuvo que creerlo
Era su mejor abrigo de invierno
Estaba temblando sobre todas sus fibras
Y furiosamente lloró a su esposa
Predicaré por esos burros campesinos
¡Pero al rayo no para ti!