395px

Siete Mares, Siete Tierras

Edyta Bartosiewicz

Siedem Mórz, Siedem Lądów

Deszczem zacina wiatr
To obraz minionych lat
Który to już mija dzień
Bezkresnej wędrówki mej?

Siedem mórz, siedem lądów
W najdłuższą z wszystkich dróg
Wysłał mnie zmęczony światem Bóg

Nieś mnie
Na nieznanych fiordów brzeg
Bym mogła może tam
Odnaleźć się

Siedem mórz, siedem lądów
W najdłuższą z wszystkich dróg
Wysłał mnie zmęczony światem Bóg
Tu niebo wydało cichy jęk
Wciąż za wcześnie
By ocalić mnie
Za wcześnie

Siedem mórz, siedem lądów
W najdłuższą z wszystkich dróg
Wysłał mnie zmęczony światem Bóg

A jeśli długo mnie nie będzie
Zaginie o mnie słuch
Znajdziesz mnie na jednej
Z mlecznych dróg

Siete Mares, Siete Tierras

La lluvia azota el viento
Es la imagen de años pasados
¿Cuántos días han pasado ya?
De mi interminable camino?

Siete mares, siete tierras
En el más largo de todos los caminos
Me envió un Dios cansado del mundo

Llévame
A la orilla de fiordos desconocidos
Para que tal vez allí
Pueda encontrarme

Siete mares, siete tierras
En el más largo de todos los caminos
Me envió un Dios cansado del mundo
Aquí el cielo emitió un susurro
Todavía es muy pronto
Para salvarme
Demasiado pronto

Siete mares, siete tierras
En el más largo de todos los caminos
Me envió un Dios cansado del mundo

Y si no regreso por mucho tiempo
Se perderá mi rastro
Me encontrarás en uno
De los caminos lechosos

Escrita por: Edyta Bartosiewicz