Café
Colônia! Teus filhos já estão de pé
Mais um dia se inicia na colheita do café
Pesado é o fardo – e o gosto amargo
Sombras do passado pairam sobre o cafezal
Vastos campos, vilas e aldeias
Devastadas jazem sob a imensa plantação
Mágoas que o roçado semeia
Semeia
Braços baratos, curvados
Em nome de um grão
Pisados, moídos, pilados
No corpo carregam impressas
As farpas, os prantos, os calos
As marcas das veias abertas
Sombras do passado, cantos, vozes ancestrais
Movimentam rios profundos
Brota no silêncio o sopro da revelação
Que faz do grão vermelho o espelho dos mundos
Como se o tempo se abrisse
Na palma da mão
E um arco bordado de fogo
No céu costurou lado a lado
Os elos da eterna cadeia
Presente, futuro e passado
Como quem vê
O horizonte a se alargar
Como quem vê
Que além do monte desagua o mar
Um barco grande leva a dor além
Um cais distante avante marcha um trem
A luz vibrante da capital
À luz de velas um casal
Um café em paris
Num café em paris
Feliz! Nada como estar em paz, a sós
Feliz! O universo a conspirar por nós
Perfumada é a flor do bem-estar
Não existe outro lugar, somente agora e aqui
Feliz! Nada como estar a sós, em paz
Feliz! Uma flor, uma canção e nada mais
Lindo instante pra se eternizar
Hoje o mundo se rendeu
Só pra você e eu
Colônia! Teus filhos já estão de pé
Grãos vermelhos se incendeiam na colheita do café
Ondas de revolta, se levanta o cafezal
Pela terra e suas riquezas
Bomba contra foice, metralha contra facão
Sangra a insurreição camponesa
Punhos cerrados, tragados
Pra baixo do chão
Sinistra e amarga colheita
Semeada por grão de chumbo
Os elos da triste cadeia
O horizonte além do monte
O mar vibrante, um cais distante
A dor da terra avante a se espalhar
Abrem-se as cortinas no cenário de cristal
O brilho da bandeja rumo à mesa do casal
Um gole, um gosto amargo impossível de engolir
Um gesto de repulsa faz a xícara cair
E a fina porcelana se estraçalha contra o chão
Um rasgo de navalha no veludo da ilusão
E a poça sobre o mármore harmoniza um novo tom
Colônia
Se espalha pelo chão, o espelho da vergonha
E a mancha no salão por fim completa a cena
Do líquido no chão, revela-se um poema
A flor do bem-estar se rega com o suor da escravidão!
Café
Kolonie! Jouw kinderen staan al op
Weer begint een dag in de koffieoogst
Zwaar is de last – en de bittere smaak
Schaduwen uit het verleden hangen boven het koffieveld
Uitgestrekte velden, dorpen en gehuchten
Verwoest liggen ze onder de immense plantage
Pijn die de akker zaait
Zaait
Goedkope armen, gebogen
In naam van een boon
Verpletterd, gemalen, geplet
Draagt het lichaam afgedrukt
De splinters, de tranen, de eelt
De sporen van de open aderen
Schaduwen uit het verleden, gezangen, voorouderlijke stemmen
Bewegen diepe rivieren
Ontspringt in de stilte de adem van de openbaring
Die van de rode boon de spiegel van de werelden maakt
Alsof de tijd zich opent
In de palm van de hand
En een geborduurd vuurboog
Aan de lucht naast elkaar naait
De schakels van de eeuwige keten
Heden, toekomst en verleden
Alsof je ziet
De horizon zich verbreden
Alsof je ziet
Dat verderop de zee uitmondt
Een groot schip brengt de pijn verder
Een verre kade, een trein die verder rijdt
Het bruisende licht van de hoofdstad
Bij kaarslicht een stel
Een koffie in Parijs
In een café in Parijs
Gelukkig! Niets zoals in vrede, alleen
Gelukkig! Het universum samenspant voor ons
Geurende is de bloem van welzijn
Er is geen andere plek, alleen nu en hier
Gelukkig! Niets zoals alleen zijn, in vrede
Gelukkig! Een bloem, een lied en niets meer
Mooi moment om te vereeuwigen
Vandaag heeft de wereld zich overgegeven
Alleen voor jou en mij
Kolonie! Jouw kinderen staan al op
Rode bonen vlammen op in de koffieoogst
Golven van opstand, het koffieveld komt in opstand
Voor het land en zijn rijkdommen
Bom tegen zeis, mitrailleur tegen machete
Bloedt de boerenopstand
Geknepen vuisten, verslonden
Onder de grond
Sinistere en bittere oogst
Gezaaid door een loodboon
De schakels van de treurige keten
De horizon verderop de heuvel
De bruisende zee, een verre kade
De pijn van de aarde verspreidt zich verder
De gordijnen openen zich in het kristallen decor
De glans van de schaal richting de tafel van het stel
Een slok, een bittere smaak die onmogelijk te slikken is
Een gebaar van afschuw laat de kop vallen
En het fijne porselein vergruist tegen de grond
Een snede van een mes in de fluweel van de illusie
En de plas op het marmer harmoniseert een nieuwe toon
Kolonie
Verspreidt zich over de grond, de spiegel van de schaamte
En de vlek in de zaal voltooit eindelijk de scène
Van de vloeistof op de grond, onthult zich een gedicht
De bloem van welzijn wordt bewaterd met de zweet van slavernij!