395px

Horloge

Ellen Panaligan

Orasan

Orasan…umiikot, umaawit…tumutunog
Gumagabi, umaaraw, sa dahan-dahang pag-ikot
May kamay na naghuhudyat, ng oras na sunod-sunod
Sa bawat galaw ng kamay, iba't-iba ang nagaganap
Sa mundong umiinog.

Paano nga ba ibabalik, ang kamay ng orasan?
Ang sandaling kapiling ko, ang mga minamahal
Mga anak na minumutya, asawang pinaglilingkuran
Buo at masaya, salat man sa yaman.

Ngunit sa hangaring, ang buhay ay maiangat
Maihandog ang magandang bukas, sa anak na nililiyag
Ibang bansa'y pinangarap, pilit na hinangad
Upang hirap na dinaranas, di na lagging kayakap.

Ngunit sa paglipas ng panahon, sa pagtakbo ng orasan
Isang dagok sa buhay, sa akin ay dumatal
Asawang itinangi, minahal ng lubusan
Nagmahal sa iba, at ako'y iniwan.

Ang pinakamasaklap, ang inspirasyon ng pagsisikap
Ang kadluan ng pagtitiis, at ibayong paghihirap
Hindi ko na nakita, hindi ko na mayayakap
Pagkat supling ko'y inilayo, nasaan kayo mga anak?

Salaping naipon, kapalit ng kalupitan
Sa among sakim, bawat segundo'y gahaman
Bawat trabaho ko, kanyang inoorasan
Kapag ako'y sumala, galit n'ya ang makakamtan.

Wala na ang salapi, wala na rin ang minamahal
Nawalan ng saysay, tiniis na kaapihan
Sinisisi ang sarili, sa pangarap na inasam
Ito ba ang kapalarang, bigay sa 'kin ng maykapal?
Kailan hihinto, ang takbo ng orasan?
Kailan babalik sa kahapong iniwan?
Kailan maririnig, ang tunog na mainam?
Kailan ang oras, anak ko'y masisilayan?

Ako ngayo'y isang orasang, patuloy na lang sa pag-ikot
Nabubuhay sa damdaming, punong-puno ng kirot
Sa bawat Segundo, bawat minuto, at sa bawat oras na pag-inog
Pakiramdam ko'y pawing gabi, walang liwanag na dulot.

Horloge

Horloge… elle tourne, elle chante… elle résonne
La nuit tombe, le jour se lève, dans un lent mouvement
Une main qui indique, l'heure qui défile sans fin
À chaque mouvement de la main, tant de choses se passent
Dans ce monde qui tourne.

Comment ramener, la main de l'horloge ?
Le moment où je suis avec, mes êtres chers
Les enfants qui grandissent, l'épouse que je sers
Entier et heureux, même sans richesse.

Mais avec le désir, d'élever la vie
Offrir un bel avenir, à l'enfant que j'aime
Rêvant d'autres pays, désireux de les atteindre
Pour que la souffrance vécue, ne soit plus un fardeau.

Mais avec le temps qui passe, avec le mouvement de l'horloge
Un coup dur dans la vie, m'est tombé dessus
L'épouse chérie, aimée profondément
A aimé un autre, et m'a laissé.

Le plus douloureux, l'inspiration de l'effort
La profondeur de la patience, et de la souffrance
Je ne l'ai plus vue, je ne peux plus l'étreindre
Car mes enfants sont loin, où êtes-vous mes enfants ?

L'argent amassé, en échange de la cruauté
Pour un maître avide, chaque seconde est vorace
Chaque travail que je fais, il le chronomètre
Si je fais une erreur, sa colère m'attend.

Il n'y a plus d'argent, plus d'êtres chers
Tout a perdu son sens, j'ai enduré l'oppression
Je me blâme, pour le rêve que j'ai désiré
Est-ce là le destin, que le divin m'a donné ?
Quand s'arrêtera, le mouvement de l'horloge ?
Quand reviendra-t-on au passé laissé derrière ?
Quand entendra-t-on, le son agréable ?
Quand l'heure, verrai-je mon enfant ?

Je suis maintenant une horloge, qui continue de tourner
Vivant dans des sentiments, pleins de douleur
À chaque seconde, chaque minute, et à chaque heure qui passe
J'ai l'impression que c'est toujours la nuit, sans lumière à l'horizon.

Escrita por: