De tranen van Alida
Alida zit voor 't raam, twee hoog, in een straat die haar naam is vergeten
Ze tekent een bloem op de stoffige ruit
Kinderen spelen, de scholen gaan uit
En straks is 't tijd om te eten
Alida, Alida
Alida zit in haar stoel en lacht, en langzaam verstrijken de uren
De kamer wordt donker en alles verdwijnt
Alleen de lantaren van buiten beschijnt
Het vergeelde behang op de muren
Alida
En tussen plastic rozen staat een foto van haar zoon
Hij was soldaat
De wachter bij de brug laat je niet door
Want niemand mag de helden zien
In het harnas van eikenhout
Op het veld van verloren eer
De arme wachter bij de brug
In dienst van de makelaars
In tweedehans-wapens en schroot
Krijgt de dood van soldaten op z'n brood
Alida kijkt uit het raam en lacht om de regen, die speelt op de ruiten
Dan doet ze 't licht aan, de kamer is leeg
En leest in de brief die ze gisteren kreeg
Al kent ze de woorden van buiten
Alida, Alida
"Lief moedertje, hoe gaat het nou, met u
Ik heb al lang niet geschreven. Maar dat komt omdat Joep in het ziekenhuis heeft gelegen met nierstenen
Gelukkig is hij nu weer beter
Verder gaat hier alles goed. Els krijgt volgende maand haar tweede baby. Ik mis ze wel. Maar over twee jaar komen ze weer terug
Het is een lange tijd, twee jaar. Wat zal het voor u lang geweest zijn, moedertje, deze vijftien jaar dat ik al weg ben
Het is nu al bijna uw tachtigste verjaardag. Wat een leeftijd, he
Komen de buren nog wel eens langs, of wonen ze daar niet meer
Volgende keer stuur ik u foto's, dan hebt u weer iets om naar te kijken."
Alida zoekt op de gang naar haar jas en sloft langs de trap naar beneden
De avond is koud en de straten zijn nat
Maar ze is een prinses, en op zoek in de stad
Naar iemand van heel lang geleden
Alida, Alida
Ze zeggen dat hij niet bestaat
En nu moet ze naar huis, het is al laat
De avond vergeet hoe de dag is geweest, en de morgen zal zijn
En de pijn die er nog was, zal verloren gaan
In de traan van een vrouw, op haar bloemenbed
En langzaam wordt de avond violet
Alida staat voor 't raam, het is nacht
De gordijnen zijn moe en versleten
Ze kijkt naar de bloem op de stoffige ruit
Het is tijd om te slapen, de lichten gaan uit
In de straat, die haar naam is vergeten
Alida, Alida
Las lágrimas de Alida
Alida está sentada frente a la ventana, en el segundo piso, en una calle que ha olvidado su nombre
Dibuja una flor en el polvoriento cristal
Los niños juegan, las escuelas terminan
Y pronto será hora de cenar
Alida, Alida
Alida está en su silla riendo, y las horas pasan lentamente
La habitación se oscurece y todo desaparece
Solo la luz de la farola afuera ilumina
El papel tapiz amarillento en las paredes
Alida
Y entre rosas de plástico hay una foto de su hijo
Él era soldado
El guardia en el puente no te dejará pasar
Porque nadie puede ver a los héroes
En la armadura de roble
En el campo de honor perdido
El pobre guardia en el puente
Al servicio de los mercaderes
En armas de segunda mano y chatarra
Recibe la muerte de los soldados en su pan
Alida mira por la ventana y sonríe ante la lluvia que juega en los cristales
Luego enciende la luz, la habitación está vacía
Y lee la carta que recibió ayer
Aunque conoce las palabras de memoria
Alida, Alida
'Querida mamá, ¿cómo estás?
Hace mucho que no te escribo. Pero es porque Joep estuvo en el hospital con cálculos renales
Afortunadamente ahora está mejor
Aquí todo va bien. El mes que viene Els tendrá su segundo bebé. Los extraño. Pero en dos años regresarán
Es mucho tiempo, dos años. Debe haber sido largo para ti, mamá, estos quince años que llevo lejos
Ya casi es tu octogésimo cumpleaños. ¡Qué edad, eh!
¿Los vecinos todavía pasan por aquí, o ya no viven allí?
La próxima vez te enviaré fotos, así tendrás algo nuevo para ver.'
Alida busca su abrigo en el pasillo y baja las escaleras lentamente
La noche está fría y las calles están mojadas
Pero ella es una princesa, buscando en la ciudad
A alguien de hace mucho tiempo
Alida, Alida
Dicen que él no existe
Y ahora debe regresar a casa, ya es tarde
La noche olvida cómo fue el día, y la mañana será
Y el dolor que quedaba se perderá
En la lágrima de una mujer, en su lecho de flores
Y lentamente la noche se vuelve violeta
Alida está frente a la ventana, es de noche
Las cortinas están cansadas y desgastadas
Ella mira la flor en el polvoriento cristal
Es hora de dormir, las luces se apagan
En la calle, que ha olvidado su nombre
Alida, Alida