De zeven tuinen
Er groeide een boom in de tuin van het leven
Met armen die reikte tot ver in de lucht
En steeds als de takken hun vruchten verloren
Werden er duizenden mensen geboren
En eens op een dag kwam ook ik uit zo'n vrucht
In de tuin van het leven
Toen groeide ik op in de tuin van de vrede
Tussen sneeuwwitte bloemen en kelken vol licht
Verwarmd door de zon en gekust door de regen
Heb ik daar handen en voeten gekregen
En lippen en ogen een eigen gezicht
In de tuin van de vrede
Ik zocht me een weg door de tuin van de liefde
Waar paden zo smal zijn maar niet voor een kind
Ik hield van de mensen, ik hield van de dieren
Ik wilde de straten met bloemen versieren
En speelde een spel op de rug van de wind
In de tuin van de liefde
De wind nam me mee naar de tuin van geheimen
Daar zongen de vogels een wonderlijk lied
Er straalde een zilveren licht door de bomen
En de wind zei me zachtjes: daar mag je niet komen
Maar ik dacht: ik ben groot en ik luisterde niet
In de tuin van geheimen
Ik kwam door een poort in de tuin van bekoring
Daar staken de rozen mijn ogen in brand
Maar toen ik begerig de mooiste wou plukken
Vielen de purperen blaadjes aan stukken
En stond ik verdwaasd met de steel in mijn hand
In de tuin van bekoring
Nu loop ik alleen door de tuin van de stilte
Met ogen vol heimwee en armen vol spijt
De zon is verdwenen, ik wacht op de morgen
Maar een loodgrijze muur houdt de toekomst verborgen
De zevende tuin in het land van de tijd
Ik kan er wel heen, maar mijn angst is te groot
Want achter die muur wacht de tuin van de dood
Los siete jardines
Creció un árbol en el jardín de la vida
Con brazos que se extendían hasta el cielo
Y cada vez que las ramas perdían sus frutos
Nacían miles de personas
Y un día también yo salí de un fruto así
En el jardín de la vida
Luego crecí en el jardín de la paz
Entre flores blancas como la nieve y cálices llenos de luz
Calentado por el sol y besado por la lluvia
Allí obtuve manos y pies
Y labios y ojos con un rostro propio
En el jardín de la paz
Me abrí paso por el jardín del amor
Donde los senderos son estrechos pero no para un niño
Amaba a la gente, amaba a los animales
Quería decorar las calles con flores
Y jugaba en el viento
En el jardín del amor
El viento me llevó al jardín de los secretos
Donde los pájaros cantaban una canción maravillosa
Un resplandor plateado atravesaba los árboles
Y el viento me dijo suavemente: no debes ir allí
Pero pensé: soy grande y no le hice caso
En el jardín de los secretos
Entré por una puerta al jardín de la tentación
Donde las rosas me quemaban los ojos
Pero cuando codicioso quise tomar la más hermosa
Los pétalos púrpuras se deshicieron
Y me quedé atónito con el tallo en la mano
En el jardín de la tentación
Ahora camino solo por el jardín del silencio
Con ojos llenos de nostalgia y brazos llenos de arrepentimiento
El sol se ha ido, espero la mañana
Pero un muro plomizo oculta el futuro
El séptimo jardín en la tierra del tiempo
Puedo ir allí, pero mi miedo es demasiado grande
Porque detrás de ese muro espera el jardín de la muerte