395px

De Man Die Bruce Willis Dubt

Els Amics de Les Arts

L'home Que Dobla En Bruce Willis

A l’escena final fa aterrar un avió a Central Park
I la gran patacada dóna pas a un silenci brutal

Els vianants s’hi aproximen
primer atònits, després expectants
Que a cada segon que passa
té més números d’haver-la palmat

I quan la porta finalment s’obre
la gent crida i comença a aplaudir
Tots dos saluden, es besen i ell li diu
“Nena, ara ja som més que amics?”

Sona una orquestra, el pla fon a negre i surten les lletres. Final
Recull la carpeta i els auriculars, s’abraça amb el tècnic i marxa cansat i és que…

L’home que dobla en Bruce Willis
que viu aventures només amb la veu
l’home que dobla en Bruce Willis
que no és de Manhattan, que és de Cardedeu

Avui, nit d’estrena, de comiat
un actor posa el punt i final
El nostre home té una idea, no s’hi val a dubtar
potser és l’última oportunitat

Tothom es gira i una limusina s’atura entre flaixos i tweets
S’obre pas entre els fotògrafs, es treu el barret tremolant, se’l posa contra el pit i diu

Hello, dear Mr. Willis
It’s such a great pleasure to meet you at last
(No és pas un crack en idiomes
però almenys aquest tros se’l porta preparat)

Tots dos es miren, el món s’atura
Ai las! Si tingués un minut…
Per dir-li gràcies per les aventures
per tot el camí que han recorregut junts
Però la cara que posa en Bruce Willis
no deixa cap marge per l’ambigüitat
I és que l’home n’hagués tingut prou amb un gest
un somriure de complicitat
que no arribarà mai perquè hi ha un guardaespatlles
que el paguen per això, que li fot un empenta
i que cau en rodó, que queda estès a terra
que es pensen que és boig “Oh, my God” “Oh, my God” “Oh, my God”

L’home que dobla en Bruce Willis
de fora el cinema sent la seva veu
Uns vianants intenten reanimar-lo, entre dos l’agafen i el posen de peu
L’home els diu que en Bruce Willis és un amic seu
però ningú no se’l creu

De Man Die Bruce Willis Dubt

In de laatste scène laat hij een vliegtuig landen in Central Park
En de grote klap maakt plaats voor een brute stilte

De voorbijgangers komen dichterbij
Eerst verbijsterd, daarna verwachtingsvol
Want met elk voorbijgaand seconde
Is de kans groter dat hij het niet overleeft

En als de deur eindelijk opengaat
Schreeuwt de menigte en begint te applaudisseren
Beiden groeten, zoenen en hij zegt tegen haar
"Schat, zijn we nu meer dan vrienden?"

Een orkest speelt, het beeld vervaagt naar zwart en de letters verschijnen. Einde
Hij pakt zijn map en oordopjes, omhelst de technicus en vertrekt moe en het is dat...

De man die Bruce Willis dubt
Die avonturen beleeft alleen met zijn stem
De man die Bruce Willis dubt
Die niet uit Manhattan komt, maar uit Cardedeu

Vandaag, première, afscheid
Een acteur zet het punt achter de zin
Onze man heeft een idee, er is geen tijd om te twijfelen
Misschien is dit de laatste kans

Iedereen draait zich om en een limousine stopt tussen flitsen en tweets
Hij baant zich een weg tussen de fotografen, haalt zijn hoed trillend van zijn hoofd, houdt hem tegen zijn borst en zegt

Hallo, beste meneer Willis
Het is zo'n groot genoegen u eindelijk te ontmoeten
(Geen taalwonder, dat is hij niet
Maar in ieder geval heeft hij dit stukje voorbereid)

Ze kijken elkaar aan, de wereld staat stil
Oh, als ik maar een minuut had...
Om hem te bedanken voor de avonturen
Voor de weg die ze samen hebben afgelegd
Maar de blik die Bruce Willis heeft
Laat geen ruimte voor ambiguïteit
En de man had genoeg gehad aan een gebaar
Een glimlach van compliciteit
Die nooit zal komen omdat er een bodyguard is
Die ervoor betaald wordt, die hem een duw geeft
En hij valt om, ligt op de grond
Ze denken dat hij gek is "Oh, mijn God" "Oh, mijn God" "Oh, mijn God"

De man die Bruce Willis dubt
Buiten de bioscoop hoort hij zijn stem
Een paar voorbijgangers proberen hem te reanimeren, twee van hen pakken hem op en zetten hem recht
De man zegt dat Bruce Willis een vriend van hem is
Maar niemand gelooft hem.

Escrita por: