Pollicino
Vi prego c'è qualcuno
Qualcuno che risponda?
Io così lontano
Anni luce dalla terra
La luna è così bella
Dovresti vederla
Ma i tuoi occhi sono chiusi
Sembri in dormiveglia
Un po' ti ho odiato e un po' ti ho amato
Perché io povero illuso
Ho sempre creduto che l'universo intero
Da te in fondo fu creato
E che non esiste il fatto
E che per respirare a me serva il tuo respiro
Se potessi, giuro io ti darei il mio mondo
E tutte le parole che la vita ti ha tolto
Il sole tra i capelli quando è già mezzogiorno
Un viaggio solo andata, senza avere ritorno
Ed ho sentito un brivido, un vuoto nello stomaco
Per la prima volta io mi son sentito piccolo
Come Pollicino come quando da bambino
Tu mi Davi un bacio ed era di nuovo mattino
Sono figlio dell'uomo Magritte
Questa vita è una danza, Matisse
E balliamo nell’ombra del tempo
Fin quando memoria persiste da lì
Questo cielo mi sembra cristallo
L’esistenza come fosse un ballo
E sai bene che mentre ti guardo
Ogni ricordo mi sembra più eterno
Se io diventassi grande
Nel bel mezzo della grandine
Navigherei oltre le colonne D'Ercole
Ti giuro non è facile
Abituarsi al vuoto
Dopo aver scoperto Atlantide
Se potessi, giuro io ti darei il mio mondo
E tutte le parole che la vita ti ha tolto
Il sole tra i capelli quando è già mezzogiorno
Un viaggio solo andata, senza avere ritorno
Ed ho sentito un brivido, un vuoto nello stomaco
Per la prima volta io mi son sentito piccolo
Come Pollicino come quando da bambino
Tu mi Davi un bacio ed era di nuovo mattino
Ed ho sentito un brivido, un vuoto nello stomaco
Per la prima volta io mi son sentito piccolo
Quasi come un albatro che cerca l'assoluto
Volando sopra il vuoto nel bel mezzo del diluvio
Ed ho sentito un brivido, un vuoto nello stomaco
Per la prima volta io mi son sentito piccolo
Come Pollicino come quando da bambino
Tu mi Davi un bacio ed era di nuovo mattino
Pollicino
Ik vraag je, is er iemand
Iemand die antwoord geeft?
Ik zo ver weg
Lichtjaren van de aarde
De maan is zo mooi
Je zou het moeten zien
Maar je ogen zijn gesloten
Je lijkt in een dromerige staat
Een beetje heb ik je gehaat en een beetje heb ik van je gehouden
Want ik, arme illusoire
Heb altijd geloofd dat het hele universum
Voor jou in de basis is gemaakt
En dat het feit niet bestaat
En dat ik jouw adem nodig heb om te ademen
Als ik kon, ik zweer het, ik zou je mijn wereld geven
En alle woorden die het leven je heeft ontnomen
De zon in je haar als het al middag is
Een reis enkel heen, zonder terugkeer
En ik voelde een rilling, een leegte in mijn maag
Voor de eerste keer voelde ik me klein
Als Pollicino, zoals toen ik een kind was
Jij gaf me een kus en het was weer ochtend
Ik ben de zoon van de man Magritte
Dit leven is een dans, Matisse
En we dansen in de schaduw van de tijd
Totdat het geheugen daar blijft
Deze lucht lijkt op kristal
Het bestaan als een dans
En je weet goed dat terwijl ik je aankijk
Elk herinnering lijkt eeuwiger
Als ik groot zou worden
Midden in de hagel
Zou ik navigeren voorbij de kolommen van Hercules
Ik zweer je, het is niet gemakkelijk
Om te wennen aan de leegte
Nadat ik Atlantis heb ontdekt
Als ik kon, ik zweer het, ik zou je mijn wereld geven
En alle woorden die het leven je heeft ontnomen
De zon in je haar als het al middag is
Een reis enkel heen, zonder terugkeer
En ik voelde een rilling, een leegte in mijn maag
Voor de eerste keer voelde ik me klein
Als Pollicino, zoals toen ik een kind was
Jij gaf me een kus en het was weer ochtend
En ik voelde een rilling, een leegte in mijn maag
Voor de eerste keer voelde ik me klein
Bijna als een albatros die het absolute zoekt
Vliegend boven de leegte in het midden van de zondvloed
En ik voelde een rilling, een leegte in mijn maag
Voor de eerste keer voelde ik me klein
Als Pollicino, zoals toen ik een kind was
Jij gaf me een kus en het was weer ochtend