Smiles Made Of Glass
I wear my daylight like a borrowed face
Laugh in the mirror, leave no trace
Every word feels safer kept inside
Crowds get loud, but no one hears the quiet
I learned the art of being fine
Turning wounds into punchlines
They ask my name, not how I breathe
I nod along, let silence speak
I tried to scream without a sound
Hands reach past me, never down
If no one's listening anymore
Why am I knocking on this door?
I'm breaking quietly behind the smile
Holding together just to fall apart in style
I bleed in colors no one sees
I'm alive, but barely breathing
If this is strength, then let me fall
I'm tired of standing tall for all
I'm screaming under skin and bone
Surrounded, yet completely alone
I fade inside familiar rooms
Disappear before the truth arrives too soon
They love the mask, they love the show
Not the weight I carry home
I swallowed every word I meant
Now my silence sounds like consent
If I stop trying to be heard
Will peace finally hurt less than words?
I'm breaking quietly behind the smile
Holding together just to fall apart in style
I bleed in colors no one sees
I'm alive, but barely breathing
If this is strength, then let me fall
I'm tired of standing tall for all
I'm screaming under skin and bone
Surrounded, yet completely alone
Don't ask me why I disappeared
I was right here, you just weren't near
Every you're strong carved me thin
I'm not healing, I'm just caving in
I'm breaking quietly behind the smile
No applause for surviving this long in denial
I bleed in colors no one sees
Say my name, don't talk over me
If this is living, let me fall
I don't need to be invincible at all
I'm screaming now, no more control
A shattered heart with a silent soul
If I go quiet, don't look away
I've been loud in every other way
Glazen Glimlachen
Ik draag mijn daglicht als een geleend gezicht
Lach in de spiegel, laat geen spoor achter
Elk woord voelt veiliger als het binnen blijft
Menigte wordt luid, maar niemand hoort de stilte
Ik leerde de kunst van het goed zijn
Wonden omzetten in grappen
Ze vragen mijn naam, niet hoe ik adem
Ik knik mee, laat de stilte spreken
Ik probeerde te schreeuwen zonder geluid
Handen reiken naar me, nooit omlaag
Als niemand meer luistert
Waarom klop ik op deze deur?
Ik breek stilletjes achter de glimlach
Hou me samen, alleen om in stijl uit elkaar te vallen
Ik bloed in kleuren die niemand ziet
Ik ben levend, maar nauwelijks ademend
Als dit kracht is, laat me dan vallen
Ik ben moe van het rechtop staan voor iedereen
Ik schreeuw onder huid en bot
Omringd, maar volledig alleen
Ik vervaag in vertrouwde kamers
Verdwijn voordat de waarheid te vroeg aankomt
Ze houden van de masker, ze houden van de show
Niet het gewicht dat ik mee naar huis neem
Ik heb elk woord dat ik bedoelde doorgeslikt
Nu klinkt mijn stilte als toestemming
Als ik stop met proberen gehoord te worden
Zal vrede dan eindelijk minder pijn doen dan woorden?
Ik breek stilletjes achter de glimlach
Hou me samen, alleen om in stijl uit elkaar te vallen
Ik bloed in kleuren die niemand ziet
Ik ben levend, maar nauwelijks ademend
Als dit kracht is, laat me dan vallen
Ik ben moe van het rechtop staan voor iedereen
Ik schreeuw onder huid en bot
Omringd, maar volledig alleen
Vraag me niet waarom ik verdween
Ik was hier, jij was gewoon niet dichtbij
Elke 'je bent sterk' maakte me dun
Ik genezen niet, ik geef gewoon toe
Ik breek stilletjes achter de glimlach
Geen applaus voor het overleven van zo lang in ontkenning
Ik bloed in kleuren die niemand ziet
Zeg mijn naam, praat niet over me heen
Als dit leven is, laat me dan vallen
Ik hoef helemaal niet onoverwinnelijk te zijn
Ik schreeuw nu, geen controle meer
Een gebroken hart met een stille ziel
Als ik stil word, kijk dan niet weg
Ik ben op elke andere manier luid geweest