Still Chasing Daylight
We talk in reruns, same lines, same lies
Your voice on loop like a late-night drive
I trace the cracks in the ceiling again
Counting the ways we don't make sense
You say I'm fine with a crooked smile
Like duct tape holding for a little while
I read between what you never say
Static buzzing, giving you away
We're one spark from a blackout
One word from a fallout
I feel it building in my chest
We were just pretending, weren't we?
Playing house in a burning city
Kissing like it fixes everything
While the walls cave in quietly
Now I'm screaming in the silence
Drowning in your absence
Tell me where the hell we went wrong
If it felt so right for so long
Your hoodie still on my bedroom chair
Like you might walk in and find it there
I keep the light on past 3 am
Like hope might finally let you in
We said forever like we meant it then
Now it sounds like a joke we can't defend
You turned your back, I bit my tongue
Two ghosts dancing to a broken drum
We're one spark from a blackout
One breath from a letdown
I feel it tearing through my chest
We were just pretending, weren't we?
Building dreams on a fault line, baby
Saying things that we didn't mean
Just to keep from going crazy
Now I'm screaming in the silence
Fighting your ghost in my headspace
Tell me why it still feels strong
When I know you're already gone
Maybe we were just a habit
Something safe, automatic
Late-night calls and empty static
Love turned into something tragic
I tried to hold what kept slipping
Watched it fall while we were tripping
On every word we never said
Now it's just noise inside my head
We were just pretending, weren't we?
Dancing on the edge so carelessly
Hearts wide open, no safety net
Now there's nothing left but the regret
I'm still screaming in the silence
Yeah, I hate how much I miss it
Tell me was it ever real
Or just something we invented?
Nog Steeds Achter Daglicht Aan
We praten in herhalingen, dezelfde zinnen, dezelfde leugens
Jouw stem op repeat als een ritje in de nacht
Ik volg de scheuren in het plafond weer
Tel de manieren waarop we geen zin maken
Je zegt dat het goed met me gaat met een scheve glimlach
Als ducttape die even blijft plakken
Ik lees tussen wat je nooit zegt
Statische ruis, die je verraden
We zijn één vonk van een blackout
Één woord van een uitbarsting
Ik voel het opbouwen in mijn borst
We deden gewoon alsof, nietwaar?
Speelden huis in een brandende stad
Kussen alsof het alles oplost
Terwijl de muren stil instorten
Nu schreeuw ik in de stilte
Verdronken in jouw afwezigheid
Vertel me waar het misging
Als het zo lang zo goed voelde
Je hoodie nog steeds op mijn slaapkamerstoel
Alsof je binnen zou lopen en het daar zou vinden
Ik houd het licht aan tot na 3 uur 's nachts
Alsof hoop je eindelijk binnenlaat
We zeiden voor altijd alsof we het meenden
Nu klinkt het als een grap die we niet kunnen verdedigen
Je draaide je om, ik beet op mijn tong
Twee geesten dansend op een gebroken trom
We zijn één vonk van een blackout
Één ademteug van een teleurstelling
Ik voel het scheuren door mijn borst
We deden gewoon alsof, nietwaar?
Dromen bouwen op een breuklijn, schat
Zeggen dingen die we niet meenden
Gewoon om niet gek te worden
Nu schreeuw ik in de stilte
Vechtend tegen jouw geest in mijn hoofd
Vertel me waarom het nog steeds sterk aanvoelt
Als ik weet dat je al weg bent
Misschien waren we gewoon een gewoonte
Iets veilig, automatisch
Late-night gesprekken en lege statische ruis
Liefde die in iets tragisch veranderde
Ik probeerde vast te houden aan wat weggleed
Kijkend hoe het viel terwijl we struikelden
Over elk woord dat we nooit zeiden
Nu is het gewoon lawaai in mijn hoofd
We deden gewoon alsof, nietwaar?
Dansend op de rand zo zorgeloos
Harten wijd open, geen vangnet
Nu is er niets meer dan spijt
Ik schreeuw nog steeds in de stilte
Ja, ik haat hoeveel ik het mis
Vertel me, was het ooit echt
Of gewoon iets dat we uitvonden?