395px

Versito de la Estrella del Alba

Ênio Medeiros

Versito da Estrela D'alva

Um Baio Ruano amilhado, mais que um cavalo, um gavião
Desses que voam do chão pra dar c'o as asas no céu
Que, se lhe atiro o sovéu, fica bufando na forma
Porque é domado com a norma da aba do meu chapéu

Domei o meu Baio Ruano, Amarilho, Sol poente
C'o a ciência do penitente, do saber como se faz
Ao jeitão do capataz, sacando boi do rodeio
Pela barbela do freio sem deixar nada pra trás

Domei o meu Baio Ruano, Amarilho, Sol poente
C'o a ciência do penitente, do saber como se faz
Ao jeitão do capataz, sacando boi do rodeio
Pela barbela do freio sem deixar nada pra trás

A lo largo, o par de espora apresilhada na bota
Um relincho pela grota, crua lonca campechana
A lavareda aragana, o Sol do primeiro raio
São do pelo do meu Baio numa alvorada pampeana

De a cavalo, faço atalhos de norte a sul, corto rumos
Pelo Rio Grande, me aprumo da Vista Alegre ao Lajeado
Dos Lagoões ao Pau Fincado, pelo Rincão da Bonita
Presa no laço de fita ao velho pago sagrado

Quero dizer aos amigos e aos meus irmãos de cadência
Quando eu campear de querência, liberto seja o cavalo
Pra que n’algum intervalo de contraponto ao minuano
Eu sente as garras no Ruano c'o estas coplas no gargalo

Quero dizer aos amigos e aos meus irmãos de cadência
Quando eu campear de querência, liberto seja o cavalo
Pra que n’algum intervalo de contraponto ao minuano
Eu sente as garras no Ruano c'o estas coplas no gargalo
C'o estas coplas no gargalo, c'o estas coplas no gargalo

Versito de la Estrella del Alba

Un caballo zaino amansado, más que un caballo, un gavilán
De esos que vuelan desde el suelo para chocar con las alas en el cielo
Que, si le arrojo el sobrero, se queda bufando en la forma
Porque está domado con la norma de la copa de mi sombrero

Domé a mi caballo zaino, Amarillo, Sol poniente
Con la ciencia del penitente, del saber cómo se hace
Al estilo del capataz, sacando el toro del rodeo
Por la barbada del freno sin dejar nada atrás

Domé a mi caballo zaino, Amarillo, Sol poniente
Con la ciencia del penitente, del saber cómo se hace
Al estilo del capataz, sacando el toro del rodeo
Por la barbada del freno sin dejar nada atrás

A lo largo, el par de espuelas apretadas en la bota
Un relincho por la quebrada, cruda lonja campechana
La fogata aragana, el Sol del primer rayo
Son del pelaje de mi caballo en un amanecer pampeano

A caballo, trazo atajos de norte a sur, corto rumbos
Por el Río Grande, me enderezo desde Vista Alegre hasta Lajeado
De los Lagunones al Pau Fincado, por el Rincón de la Bonita
Preso en el lazo de cinta al viejo pago sagrado

Quiero decirles a los amigos y a mis hermanos de cadencia
Cuando yo cabalgue de querencia, que sea libre el caballo
Para que en algún intervalo de contrapunto al minuano
Sienta las garras en el Zaino con estas coplas en la garganta

Quiero decirles a los amigos y a mis hermanos de cadencia
Cuando yo cabalgue de querencia, que sea libre el caballo
Para que en algún intervalo de contrapunto al minuano
Sienta las garras en el Zaino con estas coplas en la garganta
Con estas coplas en la garganta, con estas coplas en la garganta

Escrita por: