Sigmundskvadet
Í føroyum búðu høvdingar tveir
Tróndur og sigmundur itu teir
Noregs menn! Dansið væl í stillum
Stilli tykkum allar
Riddarar, noregs menn!
Dansið væl í stillum
Sigmundur búði skúvoy á
Tróndur búði við gøtuvág
So grammur var tróndur, hann hugsar ilt
Sigmundur hevur vár’ veitslu spilt
Tróndur hann situr í sínari lon
Tit heintið mær sjúrða tollaksson
Tit heintið mær gutta og láa tór
Snarliga boð eftir teimum fór
Inn komu garpar og søgdu so
Hvat vilt tú, tróndur, tú sendi oss boð?
Eg havi sent tykkum boðini tey
At tit skulu hjálpa til sigmunds deyð
Tit hvessið spjót, tit hvessið knív
Tað skal galda sigmunds lív
Hetta mítt ráð man vera gott
Vit skulu herja á hann á nátt
Teir samlaðu saman sveinar og menn
Og gingu til strandar allir í senn
So sigldi tróndur skúvoyarfjør
Skútan bognaði sum ein gjør
So myrk var náttin, og skútan gegg
So blíðan byrðin tróndur fekk
Myrk var náttin, og skútan rann
Teir hildu beint mót skúvoy fram
Eingin vardi, teir komu hartil
Alt gekk til, sum tróndur vil
Skramblaðu teir við vápnum hart
So hurðar gingu í smildur snart
Sigmundur vaknar úr svøvni brátt
Hvør brýtur inn á meg í nátt?
Hann, sum brýtur tínar dyr
Tað er tann maður, tú háaði fyrr
Sigmund helt sítt svørð ímót
Fimm fullu høvur á tróndar fót
Sigmundur høggur av makt og vold
Trý fullu høvur á tróndar skjold
Tróndur hann var til ilsku fús
Tit setið nú eld á sigmunds hús!
Sigmundur talar til frænda sín
Nú má eg rýma av húsi mín’
Einar úr suðuroy, hans frændi tór
Eingin annar við sigmundi fór
Sigmunds hústrú stendur við vegg
Tú hoyr meg, tróndur gøtuskegg
Stríðist tú móti konu og børn
So ert tú grískari enn ein bjørn
Tit sløkkið eld, tit stingið inn knív!
Eg stríðist bert um sigmunds lív
Tróndur vendi borgini frá
Beint ímót’ sum sigmundur lá
Tróndur hevði so fyri orð
Eg kenni royk av sigmunds sporð
Tróndur biður teir hava mót
Eg kenni royk av sigmunds fót
Teir gingu fram um grøna lund
Teir dvøldust við gjónna eina stund
Sigmundur sær um gjónna brá
Steingríms høvur á vølli lá
Sigmundur aftur um gjónna sprakk
Svørðið úr hans hondum stakk
Sigmundur flýddi á oynna norð
Tróndur hevði tá manndómsorð
Sigmundur kastaði í havið seg
Einar og tóri sama veg
Tá Ið tróndur hetta sá
Aftur at báti skundar hann tá
Aftur at báti skundar hann tá
Men ikki kundi hann sigmundi ná
Svimja teir tríggir við miklari ferð
Sum streymur harður á firði er
Tórur aftur um seg sá
Nú tekur einar at dragna frá
Sigmundur gjørdi sær tann ómak
Hann legði einar á sítt bak
Tórur rætti sigmundi hond
Nú hevur einar givið upp ond
Sigmund slepti einar’ av
Suðuroyarfjørður varð hans grav
Sigmundur svimur og frændi hans
Enn er fjórðingur eftir til lands
Tórur legði seg bylgju ímót
Nú eri eg givin í hond og fót
Tú svim til lands, legg einki í meg!
Eg eri farin, men redda teg
Svaraði sigmund’, í sjónum sat
Ei, mín frændi, skiljast vit at
Vit vóru saman í mangari ferð
Ei mín frændi, skiljast vit her
Sigmundur var í orðum trygg’
Hann legði tóra á sín rygg
Sigmundur svimur av allari makt
Nú hava vit at landi lagt
Brimið tað brýtur sum boðaslóð
Tað tóra niður at botni dró
Sigmundur var ein menskur mann
Men ikki bóru beinini hann
Tá hann hevði svomið tann veg so lang
Hann legði seg stillan niður í tang
Torgrímur átti sandvík fyrr
Hann sá ein morgun út fyri dyr
Torgrímur hugdi mót tara út
Eg meini, eg síggi ein reyðan klút
Tórgrímur talar til dreingir tveir
Tit vitið, um har er nakað meir
Inn koma dreringir og siga frá
Stórur maðu rí tara lá
Ein stórur maður í tara lá
Ongum líkari enn sigmund’ at sjá
Torgrímur tók sær øks í hond
So fór hann til sjóvarstrond
Torgrímur niður í taran sær
Maktarleysur lá sigmundur har
Torgrímur talar til sveinar sín’
Gullringur sigmunds skal vera mín!
Dreingir, tit haldið mær í hans hár
Meðan eg gevi honum banasár
Dreingir, tit haldið (í) hans hár í topp
Meðan eg skilji høvur frá kropp’
Dreingirnir hildu í hans hár
Meðan hann gav honum banasár
Dreingirnir hildu (í) hans hár í topp
Meðan hann skilti høvur frá topp
Gullringin bóru teir heim til hús
Men kroppin gróvu teir í sand og grús
Ein slíkan enda sigmundur fekk
Hans líki ei í føroyum gekk
Sigmunds Klaaglied
In de Faeröer woonden twee hoofden
Tróndur en Sigmund, dat waren ze
Noorse mannen! Dans goed in stilte
Stil je allemaal
Ridders, Noorse mannen!
Dans goed in stilte
Sigmund woonde op Skúvoy
Tróndur woonde bij Gøtuvág
Zo kwaad was Tróndur, hij dacht slecht
Sigmund had de lentefeest verknald
Tróndur zit in zijn hal
Haal me Sjúrður Tollaksson
Haal me de jongen en Lóa Tór
Snel een boodschap naar hen ging
Binnen kwamen de mannen en zeiden zo
Wat wil je, Tróndur, je stuurde ons een boodschap?
Ik heb jullie de boodschappen gestuurd
Dat jullie moeten helpen met Sigmunds dood
Jullie scherpen de speren, jullie scherpen het mes
Dat moet Sigmunds leven kosten
Dit moet mijn plan goed zijn
We zullen hem 's nachts aanvallen
Ze verzamelden jongens en mannen
En gingen samen naar het strand
Zo zeilde Tróndur Skúvoyarfjør
Het schip boog als een boog
Zo donker was de nacht, en het schip ging
Zo zacht de lading die Tróndur kreeg
Donker was de nacht, en het schip voer
Ze hielden recht op Skúvoy af
Geen bewaker, ze kwamen dichtbij
Alles ging zoals Tróndur wilde
Ze knalden met wapens hard
De deuren gingen met een klap open
Sigmund werd snel wakker uit zijn slaap
Wie breekt er deze nacht bij me binnen?
Hij, die jouw deur breekt
Dat is die man, die je eerder beledigde
Sigmund hield zijn zwaard omhoog
Vijf hoofden vielen op Tróndurs voet
Sigmund hakt met kracht en geweld
Drie hoofden vielen op Tróndurs schild
Tróndur was voor kwaad geneigd
Jullie steken nu vuur aan bij Sigmunds huis!
Sigmund spreekt tot zijn neef
Nu moet ik mijn huis ontvluchten
Einar uit Suðuroy, zijn neef Tór
Niemand anders ging met Sigmund mee
Sigmunds vrouw staat bij de muur
Hoor mij, Tróndur, straatvuil
Strijd je tegen een vrouw en kinderen
Dan ben je wreder dan een beer
Jullie blussen het vuur, jullie steken het mes in!
Ik vecht alleen voor Sigmunds leven
Tróndur keerde de stad om
Recht op waar Sigmund lag
Tróndur had zo gezegd
Ik ruik rook van Sigmunds staart
Tróndur vraagt hen om moed
Ik ruik rook van Sigmunds voet
Ze gingen verder om de groene lund
Ze bleven even bij de heuvel staan
Sigmund keek om de heuvel heen
Steingrímurs hoofd lag op het veld
Sigmund sprong weer om de heuvel
Het zwaard stak uit zijn handen
Sigmund vluchtte naar het noorden
Tróndur had toen zijn moedige woorden
Sigmund gooide zich in de zee
Einar en Tór gingen dezelfde weg
Toen Tróndur dit zag
Snelt hij terug naar de boot
Snelt hij terug naar de boot
Maar hij kon Sigmund niet bereiken
Zij zwommen drieën met grote snelheid
Als de sterke stroom in de fjord
Tór zag om zich heen
Nu begint Einar te zinken
Sigmund deed zich de moeite
Hij legde Einar op zijn rug
Tór reikte Sigmund zijn hand
Nu heeft Einar zich overgegeven
Sigmund liet Einar los
Suðuroyarfjør werd zijn graf
Sigmund zwemt en zijn neef
Er is nog een vierde over om aan land te komen
Tór zwom de golf tegemoet
Nu ben ik gevangen in hand en voet
Zwem naar het land, maak je geen zorgen om mij!
Ik ben weg, maar red jezelf
Antwoordde Sigmund, zittend in de zee
Nee, mijn neef, we scheiden hier niet
We waren samen in vele gevechten
Nee, mijn neef, we scheiden hier niet
Sigmund was in woorden trouw
Hij legde Tór op zijn rug
Sigmund zwemt met al zijn kracht
Nu hebben we aan land gelegd
De branding breekt als een pad
Het trok Tór naar de bodem
Sigmund was een mens van vlees en bloed
Maar zijn benen droegen hem niet meer
Toen hij zo ver had gezwommen
Legde hij zich stil neer in het zeewier
Torgrímur had eerder een zandbank
Hij keek een ochtend naar buiten
Torgrímur keek naar de zee
Ik denk dat ik een rode doek zie
Torgrímur spreekt tot de twee jongens
Jullie weten, of er nog iets meer is
Binnenkomen de jongens en vertellen
Een grote man ligt in de zee
Een grote man ligt in de zee
Niemand lijkt meer op Sigmund
Torgrímur nam een bijl in zijn hand
En ging naar de kust
Torgrímur kijkt naar de zee
Zonder kracht lag Sigmund daar
Torgrímur spreekt tot zijn jongens
Sigmunds gouden ring moet van mij zijn!
Jongens, houd zijn haar vast
Terwijl ik hem dodelijke wonden toebreng
Jongens, houd zijn haar vast
Terwijl ik zijn hoofd van zijn lichaam scheid
De jongens hielden zijn haar vast
Terwijl hij hem dodelijke wonden toebracht
De jongens hielden zijn haar vast
Terwijl hij zijn hoofd van zijn lichaam scheidde
De gouden ring droegen ze naar huis
Maar het lichaam groeven ze in zand en grind
Zo'n einde kreeg Sigmund
Zijn lichaam ging niet in de Faeröer.