Kuulen Parran Kasvun
Olin pesästään tipautettu,
paksu käenpoikale
mietin mitä tulis musta,
julmettu miehenroikale
Missä muualla kuin tiellä
rekka-repsikkana
missä äiti ei kiellä
jos lipsahtaa ruma sana
Siellä nielee kovikset
hikeä ja rasvaa,
niillä hauikset,
sekä parta kasvaa
Sieltä vasta vuoden päästä,
kotiin soittaisin,
kertoisin säästä,
takaa kuudentuhannen mailin
Sitten lähdin matkaan
tie vei minut läpi maiden, vuorten ja meren
ja vain levottoman veren
kohinan korvissani
mukana kuljetin matkallani
Ja parran kohisevan kasvun
kuulla sain viime vuosien päästä,
olin kunnon rekkamies, suuri, karvainen ja peloton
ei kotia, tietä, vain tiessä katse eloton
Entäs sitten jos kova karju lie?
ei karjua pelkää asfalttitie
ei helpota yksinäisen taipaletta,
että auto ei ymmärrä puhetta
Siispä palasin kotin ja perustin huoltiksen,
seurani kohentui monin verroin,
kun pojanklopeille kerroin
hurjia tarinoita,
enkä kuunnellut äitien marinoita
joiden pojat lähti tielle,
kun uskoi tarinoita
joihin uskon pian jo itsekkin
Ja aina kun rekka ohi
asemani pyyhkäisee,
vanha sydän hyppää kurkkuun
ja siellä se nyyhkäisee
töötttööt....
Escucho el crecimiento de la barba
Fui arrojado del nido,
polluelo grueso de cuco
me pregunto qué será de mí,
un gran bribón de hombre
¿Dónde más que en la carretera
como un camionero,
donde mamá no regaña
si se escapa una palabra fea?
Allí trago las duras
sudor y grasa,
con ellos los bíceps,
y la barba crece
Recién un año después de allí,
llamaría a casa,
contaría sobre el clima,
detrás de seis mil millas
Entonces partí en el viaje
el camino me llevó a través de tierras, montañas y mares
y solo la sangre inquieta
zumbando en mis oídos
llevaba conmigo en mi viaje
Y el crecimiento rugiente de la barba
escuché después de años,
era un buen camionero, grande, peludo y valiente
sin hogar, sin camino, solo con la mirada perdida en la carretera
¿Y qué pasa si hay un fuerte rugido?
la carretera de asfalto no teme rugidos
no alivia la soledad del camino,
que el auto no entiende palabras
Así que regresé a casa y abrí una estación de servicio,
mi compañía mejoró considerablemente,
cuando les contaba a los chicos
historias salvajes,
y no escuchaba las quejas de las madres
cuyos hijos se fueron a la carretera,
cuando creían en historias
en las que pronto creeré yo también
Y cada vez que un camión pasa
borrando mi estación,
mi viejo corazón salta a la garganta
y allí solloza
beep beep....