Grafschrift Van Villon (ballade Van de Gehangenen)
Gij mensenbroeders die ons overleeft
Gedenkt ons zacht, gedenkt ons niet vilein
Want juist als gij erbarmen met ons heeft
Zal God ook jegens u genadig zijn
U ziet ons hier gegangen per dozijn
Ons vlees, door ons gespijsd tot aan de strot
Is sedert lang verteerd, vergaan, verrot
Wij beend'ren worden ook tot stof gewreven
Dat niemand lacht om ons zo droevig lot;
Bidt slechts tot God dat Hij het ons vergeve
Als wij u broeders noemen, kijk dan niet
Misprijzend, ook al bengelen wij hier
Met reden en terecht. Wie logisch ziet
Weet dat de mens vaak dom is als een dier
Vraagt dus voor dit dozijn, dood als een pier
De hoge gratie van Maria's kind;
Dat Hij ons net als ieder mens bemint
En onze ziel niet in de hel doet beven
Ons lijf is dood, verdwenen met de wind;
Bidt slechts tot God dat Hij het ons vergeve
De regen spoelde en waste onze huid
De zon heeft ons geblakerd en gelooid;
De eksters pikten ons de ogen uit
De kraaien hebben ons de baard gerooid
En zelfs de laatste rust krijgen wij nooit;
Wij zwaaien en wij draaien met de wind
Die met ons speelt gelijk een kaatsend kind
Veel vogelsnavels kwamen ons doorzeven
Zorgt dus dat u hier nooit uw einde vindt
Bidt slechts tot God dat Hij het ons vergeve
Prins Jezus, hoor ons aan, wij smeken luid;
Zorg dat de duivel ons niet krijgt als buit
Laat ons toch niet in hete vlammen sneven
Gij mensen, lach ons kaal karkas niet uit
Bidt slechts tot God dat Hij het ons vergeve
Ephaph Van Villon (balada Van de Gehangenen)
¡Oh, hermanos de hombres que nos sobreviven!
Recuérdenos suavemente, no nos recuerden mucho
Porque sólo cuando tienes piedad de nosotros
¿Será Dios misericordioso contigo?
Nos ves aquí por docenas
Nuestra carne, alimentada por nosotros hasta la garganta
Durante mucho tiempo ha sido digerido, podrido, podrido
También nos frotan en polvo
Que nadie se ríe de nuestro triste destino
Orad sólo a Alá para que Él nos perdone
Si os llamamos hermanos, no busques
Dispensando, aunque colgaremos aquí
Con razón y con razón
Saber que el hombre es a menudo estúpido como un animal
Así que pide esta docena, muerto como un muelle
La gran gracia del hijo de María
Que Él nos ama como todo ser humano
Y nuestra alma no tiembla en el infierno
Nuestro cuerpo está muerto, se ha ido con el viento
Orad sólo a Alá para que Él nos perdone
La lluvia enjuagó y lavó nuestra piel
El sol nos quemó y nos bronceó
Las urracas nos sacaron los ojos
Los cuervos nos han cosechado la barba
E incluso el último descanso que nunca obtenemos
Nos saludamos y giramos con el viento
Que juega con nosotros como un niño que rebota
Muchos picos de pájaro vinieron a través de nosotros
Así que nunca encontrarás tu final aquí
Orad sólo a Alá para que Él nos perdone
Príncipe Jesús, escúchanos, rogamos en voz alta
No dejes que el diablo nos consiga como botín
No nos dejes cortar en llamas
Oh, gente, no se rían de nuestro cadáver desnudo
Orad sólo a Alá para que Él nos perdone
Escrita por: E. Du Bois / Foco