Het Klagen Van de Schone Helmenmakersvrouw
De oude helmenmakersvrouw
Eens jong en schoner dan de dagen
Sinds lang al afgeleefd en grauw
Hoorde ik onlangs bitter klagen
"Mijn jeugd geveld, vergaan, verslagen
Ay! Lage ouderdom waarom
Mij valt dit lot wel zwaar te dragen
Welhaast breng ik mijzelve om
De vrijdom, die schhonheid mij gaf
Over de klerken en prelaten
Nam Gij met zware tol mij af;
Eens minde men mij bovenmate
Geen man die mij niet al zijn baten
Zou laten voor een liefdesspel;
Wat ze aan boeven en piraten
Niet zouden afstaan, kreeg ik wel
Ik weigerde zo menig man
En nog doet mij dat leed van binnen
Helaas, een sluw, laaghartig man
Vermocht het slechts mijn hart te winnen
Vrijgevig schonk ik hem mijn minne
Mijn hete kussen ongeteld
Maar niet dan kwaad was hij van zinne
Hij minde mij slechts om mijn geld
Hoe heeft hij mij vertrapt, verwond
En voortgesleurd, gebeuld, geslagen;
Maar als hij dan weer voor mij stond
En om mijn liefdesgunst kwam vragen
Wist ik mijn pijnen licht te dragen
Begerig kroop hij in mijn bed
En nog meer schaamte kwam mij plagen;
De vunzigaard, hij was besmet
Alleen bleef ik, grijs, oud en teer;
Hij stierf al dertig jaar geleden
De tijd van vroeger keert niet weer
Helaas! Want pover is het heden
Als ik nu schouw onder mijn kleden
En dan mijzelve naakt zie staan
Verdroogd, vermagerd, krom van leden
Dan breekt de woede in mij baan
Waar bleef het heldere gezicht
Dat glanzend voorhoofd zonder voren
Die lange haardos, blond en licht
Die blik, schoon als het morgengloren
Waarmee ik ieder kon bekoren
En waar die neus, noch groot noch klein
Die ronde kin, die kleine oren
Die lippen rood als karmozijn
Die kleine schouders, rond en rank
Die ferme borstjes tussenbeien
Die armen blank en heupen slank
Geschapen voor het spelemeien
Met liefdes loze lokkernijen
Het zacht gewelfde venusduin
Dat daar, gesteund door zware dijen
Te wachten lag in speelse tuin
Het voorhoofd rimpelig en vaal
De kin verdubbeld, dof de ogen
De lokken grijs, de wenkbrauw kaal;
De blik die kooplui heeft bedrogen
Vervallen zonder mededogen
De neus gekromd, behaard het oor
De mond waarvoor eens mannen vlogen
Nu droog en bloedeloos en goor
Van mens'lijk schoon is dit het end
De armen kwabbig-dikke bonken
Een bult die rug en schouders schendt
De venusglooiing diep verzonken
De heupen vormeloze schonken
Verflensd de eens zo fiere borst
De dijen waar ik mee mocht pronken
Vergaan als uitgedroogde worst
En zo betreuren wij de tijd;
Wij zitten daar als oude teven
Scheef als een sprokkeltakken-mijt
Vlak bij het strovuur nog te beven
Een strovuur ja, zo was ons leven;
Snel vlamde 't op, snel vlood het heen
Eens heeft het ons veel schoons gegeven
Ach, zo vergaat het menigeen"
El lamento de la esposa del fabricante de cascos
La anciana esposa del fabricante de cascos
Antes joven y más hermosa que los días
Desde hace mucho tiempo envejecida y gris
Recientemente la escuché quejarse amargamente
"Mi juventud derribada, desaparecida, vencida
¡Ay! Baja vejez, ¿por qué?
Este destino es difícil de llevar
Pronto me quitaré la vida
La libertad, que la belleza me otorgó
Sobre los escribas y prelados
Me la quitaste con un alto precio;
Una vez me amaron más allá de la medida
Ningún hombre que no me ofreciera
Todos sus bienes por un juego de amor;
Lo que no darían a los ladrones y piratas
Me lo daban a mí
Rechacé a tantos hombres
Y aún me duele en el interior
Lamentablemente, un hombre astuto y despreciable
Solo logró ganarse mi corazón
Generosamente le di mi amor
Mis besos apasionados incontables
Pero solo tenía malas intenciones
Solo me amaba por mi dinero
Cómo me pisoteó, hirió
Y arrastró, torturó, golpeó;
Pero cuando volvía a estar frente a mí
Y venía a buscar mi favor amoroso
Sabía cómo soportar mis dolores fácilmente
Ávido, se metía en mi cama
Y más vergüenza me invadía;
El despreciable, estaba contaminado
Solo me quedé, gris, vieja y frágil;
Él murió hace treinta años
El tiempo pasado no regresa
¡Ay! Porque el presente es pobre
Cuando ahora miro bajo mis ropas
Y me veo desnuda
Seca, demacrada, encorvada
Entonces la ira se desata en mí
¿Dónde quedó el rostro radiante
Esa frente brillante sin arrugas
Esa larga melena rubia y clara
Esa mirada, hermosa como el amanecer
Con la que podía encantar a cualquiera
Y dónde está esa nariz, ni grande ni pequeña
Ese mentón redondo, esas pequeñas orejas
Esos labios rojos como el carmesí
Esos hombros pequeños, redondos y esbeltos
Esos pechos firmes entre medias
Esos brazos blancos y caderas delgadas
Creados para el juego amoroso
Con engaños amorosos
La suave colina de Venus
Que allí, apoyada en muslos fuertes
Esperaba en el jardín juguetón
La frente arrugada y apagada
El mentón doble, los ojos opacos
Las hebras grises, las cejas calvas;
La mirada que engañó a los comerciantes
Decadente sin piedad
La nariz curva, el oído peludo
La boca por la que los hombres una vez volaban
Ahora seca, sin sangre y repugnante
Este es el fin de la belleza humana
Los brazos flácidos y gruesos
Un bulto que daña la espalda y los hombros
La curva de Venus profundamente hundida
Las caderas sin forma
Marchitos los pechos una vez orgullosos
Los muslos con los que solía presumir
Desaparecidos como salchichas secas
Y así lamentamos el tiempo;
Nos sentamos como viejas perras
Torcidas como un montón de ramas
Temblorosas junto al fuego de paja
Un fuego de paja, así fue nuestra vida;
Rápidamente se encendió, rápidamente se fue
Una vez nos dio muchas cosas hermosas
¡Ay, así le sucede a muchos!"
Escrita por: E. Du Bois / Foco