Vader
Als kind werd ik geimponeerd, als ik jou hand zag op een stoel
Zo groot zo wijd en zo volleerd dat gaf me een vertrouwd gevoel
Als jij met hoog gebarsten stem, de liedjes zong van Hullebroeck
Dan voelde ik alleen bij hem, vind ik de zekerheid die 'k zoek vader
Hoe groot en breed jou warme hand, vol berg en dal, kanaal en kloof
Het ging haast boven mijn verstand, die hand mijn rots mijn vast geloof
Jou geur van scheerzeep en allern, jou rijbroek je gereedschapstas
De kroeskrans om je bruine kruin ik wist dat jij het leven was vader
Als ik door boze droom geplaagd, haast tuimelend het bed uit vloog
Dan voelde ik me niet meer belaagd, diep weggekropen op jou schoot
Ik wist die hier zit kent geen angst, hij twijfelt nooit hij kan het aan
Ik voelde vader duurt het langst, de loodsman van mijn klein bestaan vader
En nu je oud bent en verzwakt, en wat droefgeestig naast me zit
Je brede schouders afgezakt, je werkloze handen wit
Ook nu ik je onzeker zie, proef ik nog altijd in jou woord
De ongebuilde poezie, die mij als kind al heeft bekoord vader
En door jou brede vader zijn, weet ik wat min zoon nu verwacht
Die zelfde troost bij kleine pijn, die zelfde zekerheid en kracht
Maar ook besef ik nu pas goed, echt zeker is geen enkel man
Zodat een vader zeker doet, omdat zijn zoon niet zonder kan vader
¡Padre
Cuando era niño, me impresionó cuando vi tu mano en una silla
Tan grande, tan amplia y tan lograda que me hizo sentir familiar
Si usted, con voz alta agrietada, cantó las canciones de Hullebroeck
Entonces me sentí a solas con él, encontré la certeza de que estoy buscando a mi padre
Cuán grande y ancho tu cálida mano, llena de montaña y valle, canal y garganta
Casi iba más allá de mi mente, esa mano mi roca mi firme fe
Su aroma de jabón de afeitar y alern, sus pantalones de montar su bolsa de herramientas
El crisol alrededor de tu corona marrón sabía que eras vida Padre
Si estuviera plagado de un sueño malvado, casi cayendo de la cama
Entonces no me sentí sitiada, arrastrada profundamente en tu regazo
Sabía que quien se sienta aquí no tiene miedo. Nunca duda
Sentí que el padre dura más tiempo, el piloto de mi pequeño padre existencia
Y ahora que estás viejo y debilitado, y algunos tristemente sentados a mi lado
Tus hombros anchos caídos, tus manos desempleadas blancas
Incluso ahora que te veo insegura, sigo saboreando tu palabra
La poesía no construida, que ya me ha encantado como un padre niño
Y siendo tu amplio padre, sé lo que espera mi hijo ahora mismo
Esa misma comodidad en el dolor pequeño, esa misma certeza y fuerza
Pero también ahora me doy cuenta bien, realmente seguro que no es un solo hombre
Así que un padre sin duda lo hace, porque su hijo no puede prescindir del padre
Escrita por: E. Du Bois / Foco