Bucaneve
Come un bucaneve sei spuntata fra le brine del mio tempo
Sorprendendo anche me
Questa è l'immagine precisa che mi viene sempre in mente quando io penso a te
Penso a te, mentre i giorni tramontano, come foglie che d'autunno rosseggiano, sugli alberi
Forse la bugia mia più grossa io l'ho fatta a me stesso, nascondendomi a te
Ma i miei sentimenti in carne ed ossa sono così veri
Adesso: Più finzione non c'è
Tu non sai che oramai non credevo più
Al ritorno di quel mondo romantico, che ispiri tu
Quando ti vorrei
Quanto ti vorrei, tu non lo sai, Quanto sognare che ancora mi fai
Fammi illudere
Fammi credere ancora un pò a un ideale d'amore che ho
Tu non puoi sapere
Non sai
Tu non puoi sapere quanta vita in più, mi dai
Se potessi resettare il cuore
Azzerarne le memorie
Troppo gravi per me
Cancellarne i segni di ogni errore
Ripulirlo dalle scorie
Da ogni macchia che c'è
Io vorrei ritrovare qui dentro me
L'innocenza primitiva dell'anima
Per darla a te
Quanto ti vorrei, quanto ti vorrei tu non lo sai quanto sognare che ancora mi fai
Fammi illudere
Fammi credere ancora un po'
A un ideale d'amore che ho
Tu non puoi sapere
Non sai
Tu non puoi sapere
Fammi illudere
Fammi credere ancora un po' a un ideale d'amore che ho
Tu non puoi sapere
Non sai
Tu non puoi sapere quanta vita in più mi dai, che mi dai
Sneeuwklokje
Als een sneeuwklokje ben je verschenen tussen de vorst van mijn tijd
Zelfs mij verras je
Dit is het precieze beeld dat altijd in me opkomt als ik aan jou denk
Denk ik aan jou, terwijl de dagen ondergaan, als bladeren die in de herfst rood kleuren, aan de bomen
Misschien is de grootste leugen die ik mezelf heb verteld, dat ik me voor jou verstopte
Maar mijn gevoelens in vlees en bloed zijn zo echt
Nu: Geen fictie meer
Je weet niet dat ik inmiddels niet meer geloofde
In de terugkeer van die romantische wereld, die jij inspireert
Wanneer ik je zou willen
Hoeveel ik je zou willen, dat weet je niet, hoeveel dromen je me nog steeds geeft
Laat me illusies hebben
Laat me nog even geloven in een ideaal van liefde dat ik heb
Je kunt het niet weten
Je weet het niet
Je kunt niet weten hoeveel leven je me extra geeft
Als ik mijn hart kon resetten
Alle herinneringen wissen
Te zwaar voor mij
De sporen van elke fout wissen
Het reinigen van de resten
Van elke vlek die er is
Ik zou hier binnenin mij
De primitieve onschuld van de ziel willen terugvinden
Om het aan jou te geven
Hoeveel ik je zou willen, hoeveel ik je zou willen, je weet niet hoeveel dromen je me nog steeds geeft
Laat me illusies hebben
Laat me nog even geloven
In een ideaal van liefde dat ik heb
Je kunt het niet weten
Je weet het niet
Je kunt niet weten
Laat me illusies hebben
Laat me nog even geloven in een ideaal van liefde dat ik heb
Je kunt het niet weten
Je weet het niet
Je kunt niet weten hoeveel leven je me extra geeft, dat je me geeft.
Escrita por: Caratese, Soleman, Emulator