Pitié
Nous rêverons longtemps de paysages bleutés,
Mais inaccessibles,
La vie est déjà trop courte à qui fait attention:
Le coeur de la pierre nous sourit déjà, l
E coeur de la pierre nous sourit déjà!
Le grand chambellan noir et noir nous invite
À la table du silence,
Trop tôt et trop vite, trop tôt et trop vite,
Le coeur de la pierre nous sourit déjà!
A la table longue comme le temps,
Où sont venus viennent et viendront,
Pleurer les hommes morts,
On a allumé tous les quasars, et les novae déguisent
De leur lumière fraîche
L'ARRET!
En attente de vie, en attente de vie, en attente de vie,
En attente de vie, en attente de vie, en attente de vie...
Mais déjà le tapis se déroule devant nous,
Allée ridicule et triste
Où sont gravés les pas de la foule des condamnés.
On a allumé tous les quasars, et les novae déguisent
On a allumé tous les quasars, et les novae déguisent
De leur lumière fraîche
L'ARRET!
À nous de jeter le pétard au bon moment,
Celui où l'on soulève le couvercle
De la soupière d'où la lumière jaillit!
Tentons la chance des deux côtés de
L'être, de l'être, de l'être, de l'être,
De l'être, de l'être, de l'étre, de l'être, de l'être!
L'octobre nous éclaboussera de sa lumière caressante...
Est-il plus long de vivre ou de mourir?
Nous rêverons longtemps de paysages bleutés, mais inaccessibles,
La vie est déjà trop courte à qui fait attention:
Le coeur de la pierre nous sourit déjà, l
E coeur de la pierre nous sourit déjà!
Genade
We zullen lang dromen van blauwe landschappen,
Maar onbereikbaar,
Het leven is al te kort voor wie oplet:
Het hart van de steen glimlacht ons al toe,
Het hart van de steen glimlacht ons al toe!
De grote zwarte kamerheer nodigt ons uit
Aan de tafel van de stilte,
Te vroeg en te snel, te vroeg en te snel,
Het hart van de steen glimlacht ons al toe!
Aan de tafel zo lang als de tijd,
Waar de doden zijn gekomen, komen en zullen komen,
Huilen de doden,
We hebben alle quasars aangestoken, en de nova's verkleden
Met hun frisse licht
DE STOP!
In afwachting van leven, in afwachting van leven, in afwachting van leven,
In afwachting van leven, in afwachting van leven, in afwachting van leven...
Maar al rolt de loper zich voor ons uit,
Belachelijke en treurige gang
Waar de stappen van de menigte der veroordeelden zijn gegraveerd.
We hebben alle quasars aangestoken, en de nova's verkleden
We hebben alle quasars aangestoken, en de nova's verkleden
Met hun frisse licht
DE STOP!
Aan ons de taak om het vuurwerk op het juiste moment te gooien,
Het moment waarop we het deksel oplichten
Van de soepketel waar het licht uitstraalt!
Laten we de kans aan beide kanten van
Het bestaan, het bestaan, het bestaan, het bestaan,
Het bestaan, het bestaan, het bestaan, het bestaan, het bestaan!
De oktober zal ons besprenkelen met zijn tedere licht...
Is het langer om te leven of om te sterven?
We zullen lang dromen van blauwe landschappen, maar onbereikbaar,
Het leven is al te kort voor wie oplet:
Het hart van de steen glimlacht ons al toe,
Het hart van de steen glimlacht ons al toe!