退屈を再演しないで (taikutsu o saien shinaide)
穿っては咲いた ブルー
uwatte wa saita burū
ただこの間に割ってはランデブー
tada kono aida ni watte wa randebū
花言葉に柄にない飾り気ないと
hanakotoba ni gara ni nai kazari kenai to
絡み合った瞬間 だらだらしたくて
karamiau shunkan daradara shitakute
甘い 消耗 無いような
amai shōmō nai yō na
ふと毎晩想いを吐くような
futo maiban omoi wo haku yō na
きっと何回本気なモーション
kitto nankai honki na mōshon
なんたって今日は記念日バースデイ
nantatte kyō wa kinenbi bāsudei
裸になったって
hadaka ni natta tte
何も見えちゃしない
nani mo miecha shinai
言葉にしたって薄っぺらいの
kotoba ni shitatte usupparai no
悶々とした
monmon to shita
夢の中のハイウェイは
yume no naka no haiwei wa
温かく冷たい 灰色の正体暴きたい
atatakaku tsumetai haiiro no shōtai abakitai
夢にまで見たような世界から明けて
yume ni made mita yō na sekai kara akete
大丈夫、甲斐性はないが
daijōbu, kaishō wa nai ga
冗談じゃないさ 突き進もう
jōdan ja nai sa tsukisusumou
最終章の声も 溶かしてしまう生涯ね
saishūshō no koe mo tokashite shimau shōgai ne
ありふれた夜を聞かせてと
arifureta yoru wo kikasete to
思い出すように吐く後悔を
omoidasu yō ni haku kōkai wo
退屈を再演しないで
taikutsu wo saien shinaide
退屈を再演しないで
taikutsu wo saien shinaide
退屈を再演しないで
taikutsu wo saien shinaide
愛憎感の声も 溶かしてしまう生涯ね
aizōkan no koe mo tokashite shimau shōgai ne
あどけないブルー 滲んだ手と
adokenai burū nijinda te to
思い出すように感じる音を
omoidasu yō ni kanjiru oto wo
明日はただ頷くだけ 彷徨う彼方へ
ashita wa tada unazuku dake samayou kanata e
夕刻へと誘うメロウ
yūkoku e to sasou merou
貴方もまたこんな風に 定まらぬまま
anata mo mata konna fū ni sadamaranumama
浮き足立つステップ イエローで
ukiashi tatsu suteppu ierō de
この前と同じなんて
kono mae to onaji nante
何も得られやしない
nani mo erare ya shinai
言葉にしたって 薄っぺらいの
kotoba ni shitatte usupparai no
悶々とした
monmon to shita
夢の中のマイウェイは
yume no naka no maiwei wa
淋しくて痛い 夢幻の正体暴きたい
sabishikute itai mugen no shōtai abakitai
明日まだ僕が前を向けるのなら
ashita mada boku ga mae wo mukeru no nara
大丈夫、勝算はないが 問題はない 突き進もう
daijōbu, shōsan wa nai ga mondai wa nai tsukisusumou
答えなどないと 可笑しく笑う生涯ね
kotae nado nai to okashiku warau shōgai ne
ありふれた夜を聞かせてと
arifureta yoru wo kikasete to
思い出すように吐く後悔を
omoidasu yō ni haku kōkai wo
退屈を再演しないで
taikutsu wo saien shinaide
退屈を再演しないで
taikutsu wo saien shinaide
退屈を再演しないで
taikutsu wo saien shinaide
まだ終わらないで
mada owaranai de
夢にまで見たような世界から明けて
yume ni made mita yō na sekai kara akete
大丈夫、甲斐性はないが
daijōbu, kaishō wa nai ga
冗談じゃないさ 突き進もう
jōdan ja nai sa tsukisusumou
最終章の声も 溶かしてしまう生涯ね
saishūshō no koe mo tokashite shimau shōgai ne
ありふれた夜を聞かせてと
arifureta yoru wo kikasete to
思い出すように吐く後悔を
omoidasu yō ni haku kōkai wo
退屈を再演しないで
taikutsu wo saien shinaide
退屈を再演しないで
taikutsu wo saien shinaide
退屈を再演しないで
taikutsu wo saien shinaide
愛憎感の声も 溶かしてしまう生涯ね
aizōkan no koe mo tokashite shimau shōgai ne
あどけないブルー 滲んだ手と
adokenai burū nijinda te to
思い出すように感じる音を
omoidasu yō ni kanjiru oto wo
Herbeleef de verveling niet.
Het blauw dat opbloeide toen ik het droeg. Maar ondertussen brak ik het en maakte ik een afspraakje. De betekenis van de bloem is ongebruikelijk eenvoudig, en op het moment dat we elkaar ontmoetten, wilde ik lui zijn
Het voelt alsof ik mijn kostbare tijd niet verspil. Plotseling uit ik elke avond mijn gevoelens. Ik weet zeker dat ik serieuze stappen heb gezet. Hoe vaak ik het ook zeg, vandaag is mijn jubileum, mijn verjaardag
Zelfs als ik naakt ben, kan ik niets zien. Zelfs als ik het in woorden uitdruk, is het oppervlakkig. De snelweg in mijn kwellende droom is warm en koud. Ik wil het ware grijs blootleggen
Ontwakend uit een wereld waar ik alleen maar van gedroomd had. Het is oké, ik ben niet goed genoeg, maar dit is geen grap, laten we doorgaan. De stem van het laatste hoofdstuk zal mijn leven doen wegsmelten. Laat me de gewone nachten horen. Ik spuug spijt uit alsof ik me dingen herinner
Oefen geen verveling Oefen geen verveling Oefen geen verveling Laat de stemmen van liefde en haat wegsmelten Een leven vol onschuldige blues, handen wazig van emotie Een geluid dat je het gevoel geeft dat je je dingen herinnert
Morgen knik ik alleen maar, dwaal ik af in de verte, de zachte storm nodigt me uit naar de avond, jij zult ook zo zijn, onzeker en opgewonden, stappend in het geel
Zelfs als ik hetzelfde zeg als de vorige keer, schiet ik er niets mee op. Mijn eigen weg in een oppervlakkige, kwellende droom is eenzaam en pijnlijk. Ik wil de ware aard van deze fantasie blootleggen
Als ik nog steeds naar morgen kan uitkijken, dan komt het wel goed. Er is geen kans op succes, maar dat is geen probleem, ik ga gewoon door. Een leven lang lachen en zeggen dat er geen antwoorden zijn. Laat me eens horen over een gewone avond. Ik spuug mijn spijt uit alsof ik het me herinner
Beleef de verveling niet opnieuw. Beleef de verveling niet opnieuw. Beleef de verveling niet opnieuw. Maak er nog geen einde aan
Dageraad uit een wereld waar ik alleen maar van gedroomd heb. Het is oké, ik ben nutteloos, maar het is geen grap, laten we doorgaan. Een leven dat zelfs de stemmen van het laatste hoofdstuk doet vervagen. Laat me een gewone nacht horen. De spijt die ik uitspuug alsof ik me herinner. Speel de verveling niet opnieuw af. Speel de verveling niet opnieuw af. Speel de verveling niet opnieuw af. Een leven dat zelfs de stemmen van liefde en haat doet vervagen. Mijn onschuldige blauwe, wazige handen. De geluiden die me het gevoel geven dat ik me herinner