Winter Descent's Eve I Become the Journey
Winter's eve, inexorable, impending
The sinister grief empowers with her approach
Shreds of forgotten kingdom gleam scattered
Crowning the northern icy peaks
Adorning the thickets of eastern woods
Immersed to mists of severe western plains
Seen from afar in southern macabre sunsets
I fulfill the summon and march away
To gather the mere fragments
And weave anew what we once lost
Each of streams is destine to definite sea
And so is our fate beyond will
Yet each may attempt to carve own channel
Beside the shores are built of clay or stone
I have ever crafted forms outlying
To avert the admittance
Of outwards impurity
That would disrupt my journey
Into dismal void
Thirst for revival, wisdom of the woods
I sense the omen in the eyes of a wolf
I grant my very entity
To be absorbed by the four elements
And fill the four seasons
With dark passion and morbid woe
So I dwell from the subsoil
To the void that diffuses among
Starlit skies, this night opened
Cast the silver marks
On the snow I follow
My essence like air, I become a journey...
De Afdaling van de Winter, Ik Word de Reis
Winteravond, onontkoombaar, naderend
De sinistere verdriet versterkt met haar komst
Flarden van vergeten koninkrijk glinsteren verspreid
Kronend de noordelijke ijzige toppen
Versierend de struiken van oostelijke bossen
Verzonken in nevels van zware westelijke vlaktes
Van veraf gezien in zuidelijke macabere zonsondergangen
Voldoe ik aan de oproep en marcheer weg
Om de schamele fragmenten te verzamelen
En opnieuw te weven wat we ooit verloren
Elke stroom is bestemd voor de definitieve zee
En zo is ons lot voorbij de wil
Toch kan ieder proberen zijn eigen kanaal te graven
Naast de kusten gebouwd van klei of steen
Heb ik altijd vormen gemaakt die afwijken
Om de toelating te vermijden
Van uitwendige onzuiverheid
Die mijn reis zou verstoren
In de sombere leegte
Dorst naar wedergeboorte, wijsheid van de bossen
Ik voel het voorteken in de ogen van een wolf
Ik geef mijn wezen
Om opgenomen te worden door de vier elementen
En vul de vier seizoenen
Met donkere passie en morbide smart
Dus verblijf ik van de ondergrond
Tot de leegte die zich verspreidt onder
Sterrenhemels, deze nacht geopend
Gooi de zilveren sporen
Op de sneeuw die ik volg
Mijn essentie als lucht, ik word een reis...